Shloka 38
Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
ततः कदाचितन्निवेदान्निराकाराश्रितेन च । लोकतत्त्र॑ परित्यक्तं दुःखार्तेन भृशं॑ मया
tataḥ kadācit tannivedān nirākārāśritena ca | lokatattvaṃ parityaktaṃ duḥkhārtena bhṛśaṃ mayā ||
បន្ទាប់មក ម្តងមួយ—ព្រោះត្រូវគ្រោះក្លាយដោយទុក្ខលំបាកដែលកើតឡើងជាញឹកញាប់—ចិត្តខ្ញុំបានពោរពេញដោយសេចក្តីសោកស្តាយយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ត្រូវទុក្ខលើសលប់ ខ្ញុំបានស្វែងរកទីពឹងនៅក្នុងព្រះអាទិទេពដ៏អរូបី ហើយបានបោះបង់ចោលបណ្តាញទាំងមូលនៃការប្រព្រឹត្តិ និងទំនៀមទម្លាប់លោកិយ។
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Repeated suffering can awaken dispassion (vairāgya), leading one to seek refuge in the formless Supreme and to renounce worldly entanglements; the verse frames renunciation as an ethical-spiritual response to the recognition of the limits of worldly life.
The Siddha recounts a turning point: after enduring many hardships, he becomes deeply remorseful and distressed, takes shelter in the formless परमात्मा, and abandons ordinary social/worldly transactions (loka-vyavahāra).