Shloka 5
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
इन्द्रप्रस्थे महात्मानौ रेमतु: कृष्णपाण्डवौ । प्रविश्य तां सभां रम्यां विजहाते च भारत
indraprasthe mahātmānau rematuḥ kṛṣṇapāṇḍavau | praviśya tāṃ sabhāṃ ramyāṃ vijahāte ca bhārata ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ នៅឥន្ទ្រប្រស្ថៈ វីរបុរសចិត្តធំទាំងពីរ—ព្រះក្រឹષ્ણ និងបណ្ឌវៈ (អរជុន)—បានត្រឡប់មកវិញ ហើយចូលទៅក្នុងសភាដ៏រម្យ ដែលមាយាបានសាងសង់។ នៅទីនោះ ឱ ភារតៈ ពួកគេបានកម្សាន្តដោយសេចក្តីរីករាយ និងសន្ទនាមិត្តភាព ដើម្បីឲ្យចិត្តបានសម្រាកក្រោយភារកិច្ចដ៏លំបាក។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse subtly affirms balance in dharmic life: even great heroes, after fulfilling responsibilities, may seek wholesome recreation and companionship. Such relaxation is portrayed as orderly and harmonious—restoring the mind rather than feeding vice.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa and Arjuna return to Indraprastha, enter the splendid royal assembly hall (traditionally understood as the Maya-built sabhā), and spend time in pleasant diversion and conversation.