Shloka 17
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
रमे चाहं त्वया सार्धमरण्येष्वपि पाण्डव । किमु यत्र जनो<यं वै पृथा चामित्रकर्षण
rame cāhaṃ tvayā sārdham araṇyeṣv api pāṇḍava | kimu yatra jano 'yaṃ vai pṛthā cāmītrakārṣaṇa ||
វាយុបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «សូម្បីតែនៅក្នុងព្រៃស្ងាត់ឯកោ ឱ បណ្ឌវៈ ការនៅជាមួយអ្នកក៏អាចឲ្យខ្ញុំបានសុខ និងអំណរ។ ដូច្នេះ នៅទីនេះដែលមានមនុស្សជាច្រើន ហើយមានព្រឹថា (គុនទី) មីងរបស់ខ្ញុំផង—ឱ អ្នកបង្ក្រាបសត្រូវ—តើមិនកាន់តែអស្ចារ្យយ៉ាងណា!»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True joy is grounded in virtuous companionship and loving kinship rather than external comforts; if one can be content even in a wilderness with the right person, then social abundance and family presence only deepen that happiness.
Vāyu addresses a Pāṇḍava hero, expressing that his presence itself is a source of delight—even in desolate forests—and that the current setting is even more pleasing because many people are gathered and Kuntī (Pṛthā), a respected elder relative, is present.