Shloka 10
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
स तमाथ्चवास्य विधिवद् विज्ञानज्ञों महातपा: । अपदहृत्यात्मनो भारं विशश्रामेव सात्वत:
sa tam āśvāsya vidhivad vijñānajño mahātapāḥ | apadahṛtyātmano bhāraṃ viśaśrāmeva sāttvataḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ព្រះស្រីក្រឹષ્ણ មហាតបស្វី អ្នកដឹងច្បាស់នូវវិចារណញ្ញាណ បានលួងលោមអర్జុនតាមវិធីដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ដោយបានដាក់ចុះបន្ទុកដែលទ្រទ្រង់លើខ្លួនរួចហើយ ព្រះសាត្វវតៈ (ក្រឹષ્ણ) ហាក់ដូចជាសម្រាកដោយសុខសាន្ត ដូចអ្នកបានស្រាលចិត្ត—បង្ហាញថា ពាក្យប្រាជ្ញា និងការលួងលោមតាមធម៌ អាចធ្វើឲ្យយោធាដែលរងរបួសចិត្ត ស្ថិតស្ថេរឡើងវិញ និងស្ដារសមតុល្យធម៌ក្រោយវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Right counsel given in a proper, dharmic manner can lighten another’s distress and also release the counselor from the weight of responsibility; ethical leadership includes restoring steadiness and clarity after trauma.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa, described as a great ascetic and knower of discernment, consoles Arjuna according to proper procedure; after reassuring him, Kṛṣṇa seems to rest, as though having set aside his own burden.