Shloka 9
Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
व्यास उवाच इत्येवमुक्तो धृतराष्ट्रेण राजन् श्रुत्वा नादं नदतो वासवस्य | तपोनित्यं धर्मविदां वरिष्ठं संवर्त तं ज्ञापयामास कार्यम्
vyāsa uvāca | ityevam ukto dhṛtarāṣṭreṇa rājan śrutvā nādaṃ nadato vāsavasya | tapo-nityaṃ dharma-vidāṃ variṣṭhaṃ saṃvartaṃ taṃ jñāpayāmāsa kāryam ||
វ្យាសបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ពេលធൃതរാഷ്ട്രបាននិយាយដូច្នេះហើយ ព្រះបាទមរុត្តបានឮសម្លេងគំហុករបស់វាសវ (ឥន្ទ្រា) ដែលកំពុងគ្រហឹមនៅលើមេឃ។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបានជូនដំណឹងដល់សំវរត (Saṃvarta)—អ្នកស្ថិតក្នុងតបស្យាជានិច្ច និងជាអ្នកដឹងធម៌ឧត្តម—អំពីកិច្ចការដែលឥន្ទ្រាបានបង្កើតឡើង»។
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic model of action: when a higher responsibility arises (here, Indra’s ‘kārya’), the king does not act impulsively but turns to a proven authority in dharma and tapas (Saṃvarta). Ethical governance is shown as alignment with righteous counsel and disciplined wisdom.
After Dhṛtarāṣṭra’s statement, King Marutta hears Indra’s thunder-like sound in the sky, signaling divine involvement. Marutta then conveys Indra’s intended task to the ascetic and eminent dharma-knower Saṃvarta, setting the next action in motion.