Shloka 37
Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
वैशम्पायन उवाच ततो राजा पाण्डवो हृष्टरूप: श्रुत्वा वाक््यं सत्यवत्या: सुतस्य । मनश्नक्रे तेन वित्तेन यह ततोअमात्यैर्मन्त्रयामास भूय:
vaiśampāyana uvāca | tato rājā pāṇḍavo hṛṣṭarūpaḥ śrutvā vākyam satyavatyāḥ sutasya | manaś cakre tena vittena yaḥ tato 'mātyair mantrayāmāsa bhūyaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ព្រះបាទបណ្ឌវៈ ដែលមានពន្លឺរីករាយ កាលបានស្តាប់ពាក្យរបស់កូនប្រុសសត្យវតី (ព្រះវ្យាស) ហើយ ព្រះយុធិស្ឋិរ មានព្រះហឫទ័យរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះអង្គបានសម្រេចក្នុងចិត្តថា នឹងធ្វើពិធីយញ្ញដោយទ្រព្យនោះ ហើយបានពិគ្រោះយោបល់ជាបន្តបន្ទាប់ជាមួយមន្ត្រីទាំងឡាយអំពីរឿងនេះ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A dharmic ruler does not act merely from excitement or personal satisfaction; even for a sacred goal like a yajña, he forms a considered resolve and seeks repeated counsel from ministers, aligning resources, intention, and public responsibility.
After hearing Vyāsa’s words, King Yudhiṣṭhira becomes pleased and decides to use the obtained wealth to perform a sacrifice; he then consults his ministers repeatedly to plan and confirm the undertaking.