Shloka 19
कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
यो यदिच्छति यावच्च तावत् स लभते नर: । शयनं भोजन यानं मणिरत्नमथो धनम्
yo yad icchati yāvac ca tāvat sa labhate naraḥ | śayanaṁ bhojanaṁ yānaṁ maṇiratnam atho dhanam ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ នៅកន្លែង និងពេលនោះ អ្វីដែលមនុស្សណាម្នាក់ប្រាថ្នា—ហើយប្រាថ្នាប៉ុន្មាន—គេបានទទួលត្រឹមតែប៉ុន្នោះ៖ គ្រែ ស្បៀងអាហារ យានជំនិះ គ្រឿងអលង្ការមណីរត្ន និងទ្រព្យសម្បត្តិ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញពីពេលវេលានៃភាពសម្បូរបែប ដែលតម្រូវការដែលសមគួរត្រូវបានបំពេញដោយគ្មានការខ្វះខាត ស្របតាមគំនិតធម្មៈនៃការថែទាំ និងការគាំទ្រដល់អ្នកពឹងផ្អែក និងអ្នកចាស់ទុំ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ideal of dharmic provision: legitimate desires and needs are fulfilled in due measure, suggesting a social order where care, hospitality, and support—especially for dependents and elders—are ensured without deprivation.
Vaiśampāyana describes a setting of extraordinary abundance where people receive exactly what they wish for—beds, food, transport, jewels, and wealth—framing the broader episode of arranging comforts and offerings in the Ashramavāsika context.