Shloka 19
अथ वायु: समुद्भूतो दावाग्निरभवन्महान् | ददाह तद् वन सर्व परिगृह् समनन््ततः
atha vāyuḥ samudbhūto dāvāgnir abhavan mahān | dadāha tad vana sarvaṃ parigṛhya samanantataḥ ||
នារទៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់មក ខ្យល់បានកើតឡើង ហើយពីខ្យល់នោះ ក៏មានអគ្គីភ័យព្រៃដ៏ធំមួយផ្ទុះឡើង។ វាប្រមូលព័ទ្ធព្រៃឈើពីគ្រប់ទិស ហើយដុតឆេះព្រៃទាំងមូល—ជាសញ្ញាអាក្រក់បង្ហាញថា ពេលវេលា និងហេតុការណ៍បែរទៅអវិជ្ជមាន នោះអាស្រ័យលើលោកិយអាចត្រូវបានលេបបាត់យ៉ាងឆាប់រហ័ស។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights impermanence: even a settled refuge like a forest-āśrama can be suddenly consumed. It supports the Mahābhārata’s ethical mood of vairāgya—non-attachment and readiness to meet change without clinging.
Nārada narrates that a strong wind arises and a great wildfire breaks out, spreading in all directions and burning the entire forest, signaling a decisive and dangerous shift in the situation of those dwelling there.