Shloka 77
गान्धारी त्वेव धर्मज्ञा मनसोद्धहती भृशम् । दुःखान्यधारयद् राजन् मैवमित्येव चाब्रवीत्
gāndhārī tveva dharmajñā manasoddahatī bhṛśam | duḥkhānyadhārayad rājan maivamityeva cābravīt
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ តែគន្ធារី ដែលជាអ្នកដឹងធម៌ ក៏ត្រូវរងការរញ្ជួយក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! នាងទ្រាំទ្រទុក្ខជាច្រើនរបស់នាង ហើយនិយាយម្តងហើយម្តងទៀតថា៖ «កុំឲ្យវាដូច្នេះឡើយ; កុំធ្វើបែបនេះ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even one who knows dharma can be overwhelmed by sorrow; the verse highlights endurance (dhṛti) and the ethical impulse to restrain harmful action—expressed in Gandhārī’s repeated plea, “mā evam” (“do not act thus”).
In Vaiśampāyana’s narration to King Janamejaya, Gandhārī is described as intensely distressed yet bearing her grief, repeatedly voicing a prohibition—“maivam”—as she tries to prevent or restrain what is about to be done.