Shloka 6
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
संश्रवे धृतराष्ट्रस्य गान्धार्याश्चाप्यमर्षण: । स्मृत्वा दुर्योधन शत्रुं कर्णदुःशासनावपि
saṁśrave dhṛtarāṣṭrasya gāndhāryāś cāpy amarṣaṇaḥ | smṛtvā duryodhanaśatruṁ karṇaduḥśāsanāv api
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ពេលបានឮអំពីធ្រិតរាស្ត្រ និងគន្ធារី អ្នកដែលមុននេះមិនសូវមានការខឹងក្រហាយ ក៏ត្រូវបានរំញោចឡើង; ហើយដោយរំលឹកដល់សត្រូវរបស់គាត់—ដុរយោធន ព្រមទាំងកណ៌ និងទុះសាសន—ចិត្តរបស់គាត់បានត្រឡប់ទៅកាន់សេចក្តីស្អប់ចាស់ម្តងទៀត។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unresolved anger and the memory of wrongdoing can resurface even after the war’s end; ethical healing requires more than victory—it requires inner restraint and reconciliation with the past.
Vaiśampāyana describes a reaction triggered by hearing about Dhṛtarāṣṭra and Gāndhārī: the listener’s emotions shift, and recollection of old enemies—Duryodhana, Karṇa, and Duḥśāsana—revives hostility tied to earlier conflicts.