Shloka 15
Bhāgīrathī-tīra-śauca, Kurukṣetra-gamana, and Śatayūpa-āśrama-dīkṣā (गङ्गातीरशौच–कुरुक्षेत्रगमन–शतयूपाश्रमदीक्षा)
क्व चासौ विदुरो राजन् नेमं पश्यामहे वयम् । सजञ्जय: कुशली चायं कच्चिन्नु तपसि स्थिर:
kva cāsau viduro rājan nainaṃ paśyāmahe vayam | sañjayaḥ kuśalī cāyaṃ kaccinnu tapasi sthiraḥ ||
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! វិទុរ នោះនៅទីណា? យើងមិនឃើញគាត់នៅទីនេះទេ។ ហើយសញ្ជ័យ នេះសុខសប្បាយដែរឬ—តើគាត់បានតាំងចិត្តមាំមួន និងឈរជាប់ក្នុងការធ្វើតបស្យាហើយឬ?»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dhārmic attentiveness after catastrophe: even amid political transition and grief, Yudhiṣṭhira’s first impulse is compassionate inquiry—seeking the welfare of Sañjaya and the presence of Vidura, and valuing steadiness in tapas as a marker of inner discipline.
In the Āśramavāsika context, the royal figures have moved toward forest-life and austerity. Yudhiṣṭhira addresses the king and asks why Vidura is not seen, and whether Sañjaya is safe and firmly established in ascetic practice.