Shloka 30
Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
नारद उवाच यदृच्छया शक्रसदो गत्वा शक्रं शचीपतिम् । दृष्टवानस्मि राजर्षे तत्र पाण्डंं नराधिपम्
nārada uvāca | yadṛcchayā śakrasadaḥ gatvā śakraṃ śacīpatim | dṛṣṭavān asmi rājarṣe tatra pāṇḍuṃ narādhipam |
នារទៈបាននិយាយថា៖ «ឱ រាជឥសី ម្តងមួយ ខណៈខ្ញុំដើរលំហែដោយព្រះឆន្ទៈ ខ្ញុំបានទៅដល់សភាឥន្ទ្រ ហើយបានជួបព្រះឥន្ទ្រ ព្រះស្វាមីនៃសចី។ នៅទីនោះ ខ្ញុំក៏បានឃើញព្រះរាជា បណ្ឌុ ផងដែរ—អ្នកគ្រប់គ្រងក្នុងចំណោមមនុស្ស»។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores providence and the reality of higher worlds in the epic’s moral universe: by divine dispensation (yadṛcchayā), a sage gains direct witness of celestial order and the posthumous status of kings, reinforcing that deeds and dharma connect human life with divine realms.
Nārada reports to a royal sage that he happened to visit Indra’s assembly in Indraloka, met Indra (Śacī’s lord), and there saw King Pāṇḍu—introducing eyewitness testimony about Pāṇḍu’s presence in the celestial domain.