Shloka 25
अध्याय १५ (Āśramavāsika-parva): धृतराष्ट्रस्य वनवासानुज्ञायाचनम् — Dhṛtarāṣṭra’s renewed plea for consent to forest-dwelling
यदा राज्यमिदं कुन्ति भोक्तव्यं पुत्रनिर्जितम् । प्राप्तव्या राजधर्माश्व तदेयं ते कुतो मति:
yadā rājyam idaṃ kunti bhoktavyaṃ putranirjitam | prāptavyā rājadharmāś ca tadevaṃ te kuto matiḥ ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ «ឱ កុន្ទី! នៅពេលដែលបានមកដល់ឱកាសឲ្យអ្នករីករាយនឹងរាជ្យនេះ ដែលកូនៗរបស់អ្នកបានឈ្នះមក ហើយឱកាសដើម្បីគោរពតាមធម៌នៃព្រះមហាក្សត្រក៏បានទទួលស្រេចហើយ—ហេតុអ្វីបានជាចិត្តសម្រេចបែបនេះកើតឡើងក្នុងអ្នក?»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between rightful enjoyment of hard-won sovereignty and the sudden turn toward renunciation. It frames kingship as a dharmic responsibility (rājadharma), not merely a prize, and questions the timing and motive of withdrawing from that duty.
Vaiśampāyana addresses Kuntī, expressing surprise: after the Pāṇḍavas have secured the kingdom and the conditions for proper governance are in place, he asks how Kuntī has come to a mindset that turns away from enjoying or participating in that newly established order.