Shloka 17
धृतराष्ट्रस्य सत्कारः — Dhṛtarāṣṭra Honored in the Post-war Court
अकरोद् बन्धमोक्षं च वध्यानां मोक्षणं तथा । न च धर्मसुतो राजा कदाचित् किंचिदब्रवीत्,वे कैदियोंको कैदसे छुटकारा दे देते और वधके योग्य मनुष्योंको भी प्राणदान देकर छोड़ देते थे; किंतु धर्मपुत्र राजा युधिष्ठिर इसके लिये उनसे कभी कुछ कहते नहीं थे
akrod bandhamokṣaṃ ca vadhyānāṃ mokṣaṇaṃ tathā | na ca dharmasuto rājā kadācit kiṃcid abravīt ||
ព្រះអង្គបានប្រទានការដោះលែងពីការចាប់ឃុំ ហើយក៏ដោះលែងសូម្បីអ្នកដែលគួរត្រូវទទួលទោសប្រហារជីវិតផងដែរ។ តែព្រះបាទយុធិષ્ઠិរ ព្រះរាជបុត្រនៃធម្មៈ មិនដែលមានព្រះបន្ទូលតវ៉ាអ្វីឡើយ—ទ្រង់ស្ងៀមស្ងាត់អនុញ្ញាតឲ្យសេចក្តីមេត្តានោះនៅដដែល។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds royal compassion and restraint: even when punishment is legally warranted, mercy may be exercised, and Yudhiṣṭhira—renowned for dharma—does not censure such clemency, suggesting an ethical preference for forgiveness and humane governance when possible.
Vaiśampāyana reports that a ruler (contextually, the acting authority) was releasing prisoners and sparing even those condemned to death; Yudhiṣṭhira, though king and guardian of dharma, does not protest or rebuke this practice.