Shloka 21
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
(गीर्भि: परमशुद्धाभिस्तुष्टवुश्च मनोहरम् ।।
gīrbhiḥ paramaśuddhābhis tuṣṭuvuś ca manoharam | vimuktāḥ sarvapāpebhyaḥ kṣāntā vigatakalmaṣāḥ || tasya bhūtapateḥ sthānaṃ bhīmarūpadharaṃ babhau ||
នារ៉ទៈបាននិយាយថា៖ ដោយពាក្យសម្តីបរិសុទ្ធយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់ ពួកឥសីទាំងនោះបានសរសើរទ្រង់ដោយបទស្តូត្រដ៏ពិរោះ។ ពួកគេរួចផុតពីបាបទាំងអស់ អត់ធ្មត់ និងស្អាតបរិសុទ្ធគ្មានមលិន; ពួកគេបានគោរពព្រះសង្ករ ដោយដាក់ក្បាលលើផែនដី។ បន្ទាប់មក ទីស្ថានរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃសត្វលោកនោះបានបង្ហាញឡើង ដោយទ្រង់យករូបរាងដ៏គួរឱ្យស្ញប់ស្ញែង។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual power of inner purity (vigatakalmaṣa), freedom from wrongdoing (vimukta from pāpa), and forbearance (kṣānti). Such qualities make devotion truthful and effective, culminating in a direct manifestation of the divine presence.
A group of great sages, described as purified and sinless, bow down to Śaṅkara and praise him with pure speech. In response or as a consequence of this sacred encounter, the abode or station of Bhūtapati (Śiva) becomes manifest in a formidable, awe-inspiring form.