Shloka 9
अग्निशाप-प्रसंगः
Agni’s Curse and the Restoration of Ritual Order
देवता: पितरस्तस्मात् पितरश्नापि देवता: । एकीभूताश्न पूज्यन्ते पृथक्त्वेन च पर्वसु,“अत: देवता पितर हैं और पितर ही देवता हैं। विभिन्न पर्वोपर ये दोनों एक रूपमें भी पूजे जाते हैं और पृथक्-पृथक् भी
devatāḥ pitaras tasmāt pitaro 'pi devatāḥ | ekībhūtāś ca pūjyante pṛthaktvena ca parvasu ||
ឝោនកៈបាននិយាយថា៖ «ដូច្នេះ ទេវតាទាំងឡាយ (តាមសារសំខាន់) គឺជាបិត្ឫ (Pitṛs) ហើយបិត្ឫទាំងឡាយក៏ជាទេវតាដែរ។ នៅក្នុងពិធីបុណ្យ និងឱកាសសក្ការៈ (parvan) ពួកគេត្រូវបានបូជាខ្លះជារូបភាពតែមួយរួមគ្នា ហើយខ្លះជារូបភាពដាច់ដោយឡែក—ម្នាក់ៗតាមទម្រង់របស់ខ្លួន»។
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the essential continuity between divine worship (devatā) and ancestral reverence (pitṛ). In dharmic practice, honoring ancestors is not separate from honoring the divine; depending on the rite, they may be approached as a unified sacred reality or as distinct recipients of worship.
Śaunaka, in dialogue within the early frame narrative of the Mahābhārata, articulates a doctrinal point about ritual theology: during various parvans (sacred observances), gods and ancestors are worshipped either together as one or separately, explaining how different rites structure offerings and veneration.