Shloka 10
Śakuntalā’s Satya-Discourse and the Recognition of Bharata (शकुन्तला–सत्योपदेशः; भरतप्रतिग्रहः)
पश्यन्तः स्त्रीगणास्तत्र वज्रपाणिं सम मेनिरे । अयं स पुरुषव्यात्रो रणे वसुपराक्रम:
paśyantaḥ strīgaṇās tatra vajrapāṇiṃ sama menire | ayaṃ sa puruṣavyāghro raṇe vasuparākramaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ខណៈពួកនាងកំពុងមើល ស្ត្រីជាច្រើននៅទីនោះបានគិតថាព្រះអង្គដូចវជ្របាណិ (ព្រះឥន្ទ្រ អ្នកកាន់វជ្រា)។ «នេះហើយជាព្រៃខ្លាមនុស្ស» ពួកនាងគិត—អ្នកមានសមត្ថភាពក្នុងសង្គ្រាមខ្លាំងក្លាដូចវសុទាំងឡាយ—បង្ហាញការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះកម្លាំងវីរភាព និងគំរូយុទ្ធៈដែលវីរភាពមហាកាវ្យលើកតម្កើង។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how heroic reputation is formed through public perception: valor in battle is praised as an ideal, and extraordinary human strength is measured against divine archetypes (Indra, the Vasus), reinforcing the epic’s cultural ethic of kṣātra-tejas (martial excellence).
Women onlookers observe a renowned warrior and, struck by his appearance and prowess, liken him to Indra (Vajrapāṇi) and acclaim him as a ‘tiger among men’ whose battlefield might matches that of the Vasus.