Shloka 7
Ādi Parva, Adhyāya 68 — Sarvadamana’s Childhood and Śakuntalā’s Claim at Court
धर्मे रतिं सेवमाना धर्मार्थावभिपेदिरे । तदा नरा नरव्याप्र तस्मिउ्जनपदेश्वरे,नरश्रेष्ठ] सभी लोग धर्ममें अनुराग रखते और उसीका सेवन करते थे। अतः धर्म और अर्थ दोनों ही उन्हें स्वतः प्राप्त हो जाते थे। तात! राजा दुष्यन्त जब इस देशके शासक थे, उस समय कहीं चोरोंका भय नहीं था। भूखका भय तो नाममात्रको भी नहीं था। इस देशपर दुष्यन्तके शासनकालमें रोग-व्याधिका डर तो बिलकुल ही नहीं रह गया था
dharme ratiṁ sevamānā dharmārthāv abhipedire | tadā narā naravyāghra tasmin janapadeśvare (naraśreṣṭha) ||
វៃសម្បាយនៈបានពោលថា៖ នៅកាលនោះ មនុស្សទាំងឡាយរីករាយក្នុងធម៌ ហើយរស់នៅតាមធម៌ដោយសកម្ម; ដូច្នេះ ទាំងធម៌ និងសម្បត្តិ (អត្ថ) ក៏មកដល់ពួកគេដោយខ្លួនឯង។ ឱ អ្នកខ្លាំងក្នុងមនុស្ស! នៅពេលព្រះបាទទុស្ស្យន្តគ្រប់គ្រងអាណាចក្រនោះ មិនមានការភ័យខ្លាចចោរឡើយ ការភ័យខ្លាចអត់ឃ្លានស្ទើរតែមិនត្រូវបាននិយាយដល់ ហើយការភ័យខ្លាចជំងឺក៏បានរលាយបាត់សព្វស្រុងក្រោមរាជាភិបាលរបស់ព្រះអង្គ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When a society is devoted to dharma and a king upholds righteous governance, prosperity (artha) follows naturally and social harms—crime, hunger, and disease—are minimized.
Vaiśampāyana describes the conditions in Duṣyanta’s kingdom: people practiced dharma, and as a result the realm enjoyed security, abundance, and health during his reign.