Shloka 151
आदि पर्व, अध्याय 67 — गान्धर्वविवाह-समयः
Duḥṣanta–Śakuntalā: Gandharva Marriage and Succession Condition
यस्तु नारायणो नाम देवदेव: सनातन: । तस्यांशो मानुषेष्वासीद् वासुदेव: प्रतापवान्,देवताओंके भी देवता जो सनातन पुरुष भगवान् नारायण हैं, उन्हींके अंशस्वरूप प्रतापी वसुदेवनन्दन श्रीकृष्ण मनुष्योंमें अवतीर्ण हुए थे
yastu nārāyaṇo nāma devadevaḥ sanātanaḥ | tasyāṁśo mānuṣeṣv āsīd vāsudevaḥ pratāpavān ||
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះនារាយណៈ—ព្រះអម្ចាស់ដ៏សនាតនៈ ជាព្រះនៃព្រះទាំងអស់—ពីព្រះអង្គនោះ បានបង្ហាញភាគមួយមកក្នុងមនុស្សលោក ជាព្រះវាសុទេវៈ (ក្រឹષ્ણ) អ្នកមានអานุភាព។ ការចុះមកនេះ មិនមែនជាកំណើតធម្មតាទេ ប៉ុន្តែជាការអវតារដើម្បីគាំទ្រធម៌ និងណែនាំសត្វលោកទៅកាន់ប្រយោជន៍ខ្ពស់បំផុត»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that Kṛṣṇa (Vāsudeva) is not merely a heroic human figure but a partial manifestation (aṁśa) of the eternal Supreme, Nārāyaṇa. This grounds ethical life in devotion and trust that divine guidance enters history to protect and re-establish dharma.
Vaiśampāyana identifies the divine status of Vāsudeva by stating that the eternal Lord Nārāyaṇa manifested a portion of Himself among humans as the powerful Kṛṣṇa. It functions as a theological clarification within the genealogical and historical narration of the epic.