Shloka 44
Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
सौतिर्वाच मन्त्रिणां तु वच: श्रुव्वा स राजा जनमेजय: । पर्यतप्यत दुःखार्त: प्रत्यपिंषघत् करं करे,उग्रश्रवाजी कहते हैं--मन्त्रियोंकी बात सुनकर राजा जनमेजय दुःखसे आतुर हो संतप्त हो उठे और कुपित होकर हाथसे हाथ मलने लगे
sautir uvāca mantriṇāṁ tu vacaḥ śrutvā sa rājā janamejayaḥ | paryatapyata duḥkhārtaḥ pratyapiṁṣaghat karaṁ kare ||
សោតិបាននិយាយថា៖ ព្រះបាទជនមេជ័យបានស្តាប់ពាក្យរបស់មន្ត្រីទាំងឡាយហើយ ក៏ត្រូវទុក្ខសោកគ្របដណ្ដប់ ចិត្តក្តៅក្រហាយយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយកំហឹង និងការរវល់ចិត្ត ព្រះองค์បានចាប់ដៃមួយមកខ្ទឹមដៃមួយ ដូចជាសញ្ញានៃព្យុះក្នុងចិត្ត—ទុក្ខក្លាយជាការប្តេជ្ញា និងកំហឹង។
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how counsel and news can stir powerful emotions in a ruler: grief can quickly harden into anger. Ethically, it foreshadows the need for restraint and dharmic deliberation before acting on sorrow-driven wrath.
Sauti describes Janamejaya’s reaction after hearing his ministers’ words: he becomes grief-stricken and heated with distress, then shows anger outwardly by rubbing his hands together—an embodied sign of agitation and impending resolve.