Shloka 17
Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
राज्ञ: समीप ब्रद्यर्षि: काश्यपो गन्तुमैच्छत । त॑ ददर्शाथ नागेन्द्रस्तक्षक: काश्यपं तदा
rājñaḥ samīpaṃ brahmarṣiḥ kāśyapo gantum aicchat | taṃ dadarśātha nāgendras takṣakaḥ kāśyapaṃ tadā |
ជនមេជ័យបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះឥសីព្រហ្ម កាស្យប ប្រាថ្នាចង់ទៅកាន់ព្រះរាជវាំង ដើម្បីចូលជួបព្រះមហាក្សត្រ។ តែបន្ទាប់មក នាគេន្រ្ត តក្សក—អធិរាជនៃនាគ—បានឃើញកាស្យបនៅតាមផ្លូវ។ (ក្នុងរឿងជុំវិញនេះ ព្រះមហាក្សត្រ បរិក្សិត បានលឺព្យាករណ៍ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ថា តក្សក នឹងដុតព្រះអង្គនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ ហើយព្រះអង្គនៅតែប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច; ពេលថ្ងៃទីប្រាំពីរមកដល់ កាស្យបចេញដំណើរទៅជិតព្រះមហាក្សត្រ តែតក្សកបានស្ទាក់គាត់។)
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
Foreknowledge of danger can produce constant fear and hyper-vigilance, yet ethical agency still matters: the sage’s intended approach represents a possible remedy, while Takṣaka’s interception shows how harmful intent can block protective counsel. The passage invites reflection on how rulers should respond to threats—through dharmic counsel and composure rather than being ruled by fear.
On the seventh day after the ominous prediction, the sage Kāśyapa sets out to go to the king’s presence (to help or avert the danger). On the road, the nāga-lord Takṣaka sees him—setting up an encounter in which Takṣaka will attempt to prevent Kāśyapa from reaching the king.