Shloka 1
Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
नऔहा-<> ड-ऑ का पज्चाशत्तमो<्ध्याय: शृंगी ऋषिका परीक्षित्को शाप
Janamejaya uvāca: tataḥ sa rājā rājendraḥ skandhe tasya bhujagottamam | muneḥ kṣut-kṣāma āsajya svapuraṃ punar āyayau || mantriṇa ūcuḥ—rājendra! tasmin kāle rājā Parīkṣit kṣudhā-pīḍitaḥ Śamīka-muneḥ skandhe mṛtaka-sarpaṃ nikṣipya punaḥ svāṃ rājadhānīṃ pratyāgāt |
ជនមេជ័យមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់មក ព្រះមហាក្សត្រនោះ ឱ ព្រះរាជាធិរាជ ដោយសារអត់ឃ្លានបានធ្វើឲ្យកម្លាំងថយ ចាត់យកសាកសពពស់មួយ—ពស់ដ៏ធំជាងគេ—ដាក់លើស្មារបស់មុនី ហើយត្រឡប់ទៅកាន់រាជធានីរបស់ព្រះអង្គវិញ។ មន្ត្រីទាំងឡាយបានទូលថា៖ «ឱ ព្រះរាជា! នៅពេលនោះ ព្រះបាទ ពារីក្សិត (Parīkṣit) ដែលរងទុក្ខដោយអត់ឃ្លាន បានដាក់ពស់ស្លាប់លើស្មារបស់មុនី សាមីក (Śamīka) ហើយបានត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ»។
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
Even a king, when overcome by hunger, anger, or impatience, can commit an act of adharma—here, disrespect toward a sage. The narrative highlights how lapses in self-control and reverence for ascetics can set in motion grave consequences, affecting not only the individual but also the wider moral and political order.
King Parīkṣit, distressed by hunger, places a dead snake on the shoulder of the sage Śamīka and then returns to his capital. This act becomes the immediate cause leading toward the later curse (through Śṛṅgī) and the chain of events culminating in Parīkṣit’s death and Janamejaya’s resolve for vengeance against Takṣaka.