Shloka 13
शृङ्गिशापः—तक्षककाश्यपसंवादः (Śṛṅgī’s Curse and the Takṣaka–Kāśyapa Dialogue)
स त्वरण्यगतः प्राज्ञ: पितृणां हितकाम्यया । उवाच कनन््यां याचामि तिसत्रो वाच: शनैरिमा:,वनमें जानेपर विद्वान् जरत्कारुने पितरोंके हितकी कामनासे तीन बार धीरे-धीरे यह बात कही--मैं कन्या माँगता हूँ”
sa tv araṇyagataḥ prājñaḥ pitṝṇāṃ hitakāmyayā | uvāca kanyāṃ yācāmi tisro vācaḥ śanair imāḥ ||
ព្រះបណ្ឌិតនោះបានចូលទៅក្នុងព្រៃ ដោយមានបំណងប្រយោជន៍ដល់បិតាមហាបុព្វបុរស។ ហើយគាត់បាននិយាយពាក្យនេះយ៉ាងស្រាលៗ បីដងថា៖ «ខ្ញុំសូមស្ត្រីកញ្ញាម្នាក់ ដើម្បីរៀបការ»។
तक्षक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights pitṛ-dharma: even an ascetic-minded person may accept marriage when it serves a higher obligation—protecting ancestors and sustaining lineage—showing that ethical duty can outweigh personal preference.
Jaratkāru, having gone into the forest, repeatedly and gently announces his request for a maiden in marriage, motivated not by indulgence but by the need to act for the benefit of his forefathers.