Shloka 9
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
दयार्थ वालखिल्यानां न च स्थानमविन्दत । स गत्वा पर्वतश्रेष्ठ गन्धमादनमञज्जसा,वालखिल्य ऋषियोंके ऊपर दयाभाव होनेके कारण ही वे कहीं बैठ न सके और उड़ते- उड़ते अनायास ही पर्वतश्रेष्ठ गन्धमादनपर जा पहुँचे
dayārthaṃ vālakhilyānāṃ na ca sthānam avindata | sa gatvā parvataśreṣṭhaṃ gandhamādanam añjasā ||
ដោយមានព្រះហឫទ័យអាណិតចំពោះឥសីវាលខិល្យៈ ទ្រង់មិនអាចរកទីអង្គុយ ឬទីសម្រាកបានឡើយ។ ដូច្នេះ ដោយមិនពន្យារពេល ទ្រង់បានហោះទៅយ៉ាងរហ័សដល់គន្ធមាទនៈ—ភ្នំដ៏ប្រសើរបំផុត—ដោយសេចក្តីមេត្តា និងការគោរពចំពោះអ្នកបួស។
रौहिण उवाच
Educational Q&A
Compassion and respect toward ascetics is presented as a dharmic impulse strong enough to override personal comfort; ethical sensitivity guides immediate action.
The speaker describes how, feeling pity for the Vālakhilya sages, he could not settle in any place and therefore went swiftly to the mountain Gandhamādana.