Shloka 7
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
गुरु भारं समासाद्योड्डीन एष विहंगम: । गरुडस्तु खगश्रेष्स्तस्मात् पन्नमनभोजन:,ये आकाशमें विचरनेवाले सर्पभोजी पक्षिराज भारी भार लेकर उड़े हैं; इसलिये (“गुरुम् आदाय उड्डीन इति गरुड:” इस व्युत्पत्तिके अनुसार) ये गरुड कहलायेंगे
guru-bhāraṃ samāsādya uḍḍīna eṣa vihaṅgamaḥ | garuḍas tu khagaśreṣṭhas tasmāt pannam-anabhojanaḥ ||
រៅហិណាបាននិយាយថា៖ «បក្សីនេះបានលើកយកបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ ហើយហោះឡើងទៅលើមេឃ។ ដូច្នេះហើយ គេហៅគាត់ថា គរុឌ—ជាបក្សីល្អឥតខ្ចោះ—អ្នកដែលមិនបរិភោគពស់»។ ក្នុងបរិបទនេះ វគ្គនេះពន្យល់និរុត្តិសាស្ត្រប្រពៃណីនៃនាម “គរុឌ” ពីកិច្ចការលើកទម្ងន់ធំ ហើយហោះឡើង ខណៈពេលដែរ ក៏បង្ហាញគុណធម៌នៃការអត់សង្កត់មិនស៊ីពស់។
रौहिण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how names can encode remembered deeds (traditional nirukti/etymology) and also frames Garuḍa’s identity with an ethical note of restraint—‘not eating serpents’—emphasizing self-control alongside power.
Rauhiṇa describes a remarkable bird who, after taking up a great weight, flies into the sky; on that basis he is identified and named ‘Garuḍa,’ praised as the foremost of birds, with the added characterization that he abstains from eating serpents.