Shloka 37
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि । उत्पातमेघा रौद्राश्न ववृषु: शोणितं बहु,देवताओंके दिव्य पुष्पहार मुर॒झा गये, उनके तेज नष्ट होने लगे। उत्पातकालिक बहुत- से भयंकर मेघ प्रकट हो अधिक मात्रामें रुधिरकी वर्षा करने लगे
mamlur mālyāni devānāṃ neśus tejāṃsi caiva hi | utpāta-meghā raudrāś ca vavṛṣuḥ śoṇitaṃ bahu ||
កាស្យបៈ «កម្រងផ្ការបស់ទេវតាទាំងឡាយស្រកស្រាយ ហើយពន្លឺរុងរឿងរបស់ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមស្រអាប់។ ពពកអពមង្គលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចបានប្រមូលផ្តុំឡើង ហើយបានបង្ហូរភ្លៀងឈាមយ៉ាងច្រើន។»
कश्यप उवाच
Educational Q&A
When dharma is threatened, the epic portrays nature and the heavens as reflecting that imbalance through ominous signs; such portents function as ethical warnings to check pride, violence, and adharma before catastrophe unfolds.
Kaśyapa reports a series of inauspicious omens: the gods’ garlands wilt and their radiance diminishes, while dreadful portent-clouds appear and rain blood—signals that a grave disturbance is approaching.