Shloka 31
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्य: कूर्मकुञ्जरौ । ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजव:,इस प्रकार कछुए और हाथी दोनोंको खाकर महान् वेगशाली गरुड पर्वतकी उस चोटीसे ही ऊपरकी ओर उड़े
tāv ubhau bhakṣayitvā tu sa tārkṣyaḥ kūrma-kuñjarau | tataḥ parvata-kūṭāgrād utpapāta mahājavaḥ ||
ព្រះតារក្ស្យៈ (គ្រុឌៈ) បន្ទាប់ពីបានស៊ីពួកវាទាំងពីរ—អណ្តើក និងដំរី—រួចហើយ ដោយល្បឿនដ៏អស្ចារ្យ បានលោតហោះឡើងពីកំពូលភ្នំនោះទៅលើមេឃ។ ហេតុការណ៍នេះបង្ហាញអំណាចមិនអាចទប់ទល់បានរបស់សត្វដែលដើរតាមសមត្ថភាព និងបេសកកម្មរបស់ខ្លួន ហើយក៏បញ្ជាក់ផងដែរអំពីផលវិបាកធ្ងន់ធ្ងរ នៅពេលសត្វទាំងឡាយជាប់ពាក់ព័ន្ធក្នុងសេចក្តីសត្រូវ ហើយត្រូវវាសនាដឹកនាំដោយអំណាចធំជាង។
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights overwhelming strength and swiftness operating in accordance with innate nature and destiny; it also suggests that entrenched conflict can end disastrously when a greater power intervenes.
Kaśyapa narrates that Garuḍa (Tārkṣya) eats both the tortoise and the elephant and then launches himself upward from the summit of a mountain peak with great speed.