Shloka 188
Ādi-parva Adhyāya 3 — Janamejaya’s Rite, Dhaumya’s Parīkṣā, and Uttanka’s Kuṇḍala Quest (सर्पसत्रप्रस्तावना–गुरुपरीक्षा–उत्तङ्कोपाख्यान)
तदैव हि स राजेन्द्रो दुःखशोकाप्लुतो5 भवत् | यदैव वृत्तं पितरमुत्तड़कादशूणोत् तदा,उत्तंकके मुखसे जिस समय उन्होंने पिताके मरनेकी बात सुनी, उसी समय वे महाराज दुःख और शोकमें डूब गये
tadaiva hi sa rājendro duḥkhaśokāpluto 'bhavat | yadaiva vṛttaṃ pitaram uttadakād aśṛṇot tadā ||
នៅពេលនោះឯង ព្រះមហាក្សត្រនោះ—ត្រូវទុក្ខសោកគ្របដណ្ដប់—បានធ្លាក់ចូលក្នុងវេទនាខ្លាំង។ ព្រោះភ្លាមៗដែលទ្រង់បានឮពី ឧត្តដកៈ អំពីដំណឹងមរណភាពរបស់ព្រះបិតា ចិត្តទ្រង់ត្រូវគ្រោះទុក្ខបែកបាក់ដោយការបាត់បង់។ វគ្គនេះបង្ហាញអំណាចធម្មជាតិនៃសេចក្តីភ្ជាប់ចិត្តរបស់កូនចំពោះបិតា និងទម្ងន់ធម៌នៃការស្តាប់ និងទ្រាំទ្រពិតដ៏ឈឺចាប់។
उत्तड़क उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the inevitability of grief upon hearing of a parent’s death and points to the ethical seriousness of conveying and receiving painful truth; it frames sorrow as a natural human response within a dharma-centered narrative rather than as a moral failing.
Uttadaka reports the event concerning the father’s death, and the king immediately becomes overwhelmed—submerged in duḥkha (pain) and śoka (grief)—upon hearing the news.