Shloka 3
तदेतददभुतं ब्रह्मज्छा्डकाणामनामयम् | कीर्तयस्वाग्निसम्मर्दे कथं ते न विनाशिता:,ब्रह्म! उस भयानक अग्निकाण्डमें उन शाड्र्गकोंका सकुशल बच जाना, यह बड़े आश्चर्यकी बात है। कृपया बताइये, उनका नाश कैसे नहीं हुआ?
tad etad adbhutaṁ brahma śāṇḍakānām anāmayam | kīrtayasva agni-sammarde kathaṁ te na vināśitāḥ ||
ជនមេជ័យបានសួរថា៖ «ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍! ក្នុងអគ្គិកណ្ឌដ៏គួរភ័យខ្លាចនោះ សារណ្ឌកៈទាំងនោះនៅសុវត្ថិភាព មិនរងគ្រោះ—នេះជារឿងអស្ចារ្យណាស់។ សូមប្រាប់ខ្ញុំថា ក្នុងភាពចលាចលដ៏សន្ធឹកសន្ធាប់នៃភ្លើងធំនោះ ពួកគេមិនត្រូវវិនាសបានដូចម្តេច?»។
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights awe at unexpected preservation in calamity and frames an ethical inquiry: when destruction seems inevitable, one should seek the underlying causes—merit, protection, or rightful conduct—through careful narration and reflection.
King Janamejaya addresses a Brahman narrator and asks him to explain how the Śāṇḍakas managed to remain safe and unharmed during a terrifying conflagration, requesting a detailed account of their escape from destruction.