Shloka 7
अग्निभय-प्रसङ्गे मन्दपालस्य शोकः
Mandapāla’s Lament amid the Threat of Fire
सर्वशस्त्रैरनाधृष्यं सर्वशस्त्रप्रमाथि च । सर्वायुधमहामात्र परसैन्यप्रधर्षणम्
sarvaśastrair anādhṛṣyaṃ sarvaśastra-pramāthi ca | sarvāyudha-mahāmātra para-sainya-pradharṣaṇam
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ គាត់មិនអាចត្រូវឈ្នះដោយអាវុធណាមួយឡើយ ហើយអាចបំបាត់អានុភាពនៃអាវុធទាំងអស់។ ជាមេបញ្ជាការធំលើអាវុធគ្រប់ប្រភេទ គាត់អាចកម្ទេចកងទ័ពសត្រូវ—ជារូបកាយនៃជំនាញយុទ្ធសាស្ត្រដែលធ្វើឲ្យកម្លាំង និងអំនួតរបស់គូប្រជែងរលាយបាត់មុខវិន័យនៃកម្លាំង។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of disciplined martial excellence: true strength is not mere aggression but mastery—being difficult to harm, capable of neutralizing threats, and fit to lead. Ethically, it points to the responsibility that accompanies power: the capacity to protect and to end violence decisively when duty requires.
Vaiśampāyana is describing a formidable figure in exalted terms—someone invulnerable to weapons, able to break the efficacy of opponents’ arms, and serving as a supreme commander who can rout an enemy army.