Shloka 19
Ādi-parva, Adhyāya 187: Drupada’s Inquiry and the Dharma Debate on Draupadī’s Marriage
यत् पार्थिवै रुक्मसुनी थवक्रै: राधेयदुर्योधनशल्यशाल्चै: । तदा भरनुर्वेदपरैर्न॑सिंहै: कृतं न सज्यं महतो$पि यत्नात्,रुक्म, सुनीथ, वक्र, कर्ण, दुर्योधन, शल्य तथा शाल्व आदि धरनुर्वेदके पारंगत विद्वान् पुरुषसिंह राजालोग महान् प्रयत्न करके भी जिस धनुषपर डोरी न चढ़ा सके, उसी धनुषपर विष्णुके समान प्रभावशाली एवं पराक्रमी वीरोंमें श्रेष्ठठाका अभिमान रखनेवाले इन्द्रकुमार अर्जुनने पलक मारते-मारते प्रत्यंचा चढ़ा दी। इसके बाद उन्होंने वे पाँच बाण भी अपने हाथमें ले लिये
Vaiśampāyana uvāca: yat pārthivair Rukmasunīthavakraiḥ Rādheyaduryodhanaśalyaśālvaiḥ | tadā dhanuḥ-veda-parair nṛsiṃhaiḥ kṛtaṃ na sajyaṃ mahato 'pi yatnāt ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ ធ្នូនោះ ដែលស្តេចដ៏ដូចសីហៈ ជាអ្នកជំនាញវិជ្ជាធ្នូ—រុក្មៈ សុនីថៈ វក្រៈ រាធេយៈ (កರ್ಣ) ទុរយោធនៈ សល្យៈ សាល្វៈ និងអ្នកដទៃ—ទោះខំប្រឹងយ៉ាងខ្លាំងក៏មិនអាចដាក់ខ្សែឲ្យតឹងបាន; តែអរជុន កូនឥន្ទ្រៈ អ្នកអួតអាងថាជាវីរបុរសលើសគេ មានអំណាចប្រៀបដូចវិෂ្ណុ បានចងខ្សែធ្នូនោះក្នុងព្រិចភ្នែក។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏យកព្រួញទាំងប្រាំមកកាន់ដៃផងដែរ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that true excellence is demonstrated through effortless mastery born of discipline and innate capability; it also cautions that pride in prowess is a recurring trait among warriors, often setting the stage for rivalry and ethical tests in the epic.
A formidable bow that many renowned kings and expert archers cannot string even with great effort is strung quickly by Arjuna; after stringing it, he takes up the five arrows, marking his superiority in the contest and advancing the episode’s competitive tension.