Shloka 8
अथ पर्वतराजानं तमनन्तो महाबल: । उज्जहार बलाद् ब्रह्मनू सवनं सवनौकसम्,ब्रह्म! फिर तो महाबली अनन्तने जोर लगाकर गिरिराज मन्दराचलको वन और वनवासी जन्तुओंसहित उखाड़ लिया
atha parvatarājānaṃ tam ananto mahābalaḥ | ujjahāra balād brahman vanaṃ savanaṃ savanaukasam ||
សោណកៈបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក អនន្តៈដ៏មានកម្លាំងមហិមា បានប្រើកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា ដកយកព្រះបរមរាជភ្នំ—មន្ទរៈ—ឡើងទាំងព្រៃឈើ និងសត្វទាំងឡាយដែលរស់នៅក្នុងព្រៃនោះ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះបង្ហាញអំណាចទេវភាពដ៏លើសលប់ ដែលត្រូវបានប្រើសម្រាប់គោលបំណងកោស्मिक ដល់ថ្នាក់ស្ថិរភាពនៃធម្មជាតិក៏អាចត្រូវបានផ្លាស់ទី នៅពេលរបៀបធំ (ធម៌ និងការងាររបស់ទេវតា) ត្រូវការ។
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that extraordinary power, when aligned with a larger cosmic purpose, can move even what seems immovable. It frames nature’s stability as ultimately subordinate to dharma and the divine plan, reminding readers that strength is meaningful when used in service of order rather than mere domination.
Śaunaka narrates that Ananta (Śeṣa), possessing immense strength, uproots the Mandara mountain along with its forests and forest-dwelling beings—preparing the mountain to be used for a major divine undertaking (commonly connected with the churning-related mythic sequence).