Shloka 1
Dhaumya-varaṇa (Appointment of Dhaumya as Purohita) | धौम्यवरणम्
इस प्रकार श्रीमह्याभारत आदिपर्वके अन्तर्गत चैत्ररथपर्वमें तपती-उपाख्यानकी समाप्तिसे सम्बन्ध रखनेवाला एक सौ बहत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ १७२ ॥/ अपन ह< बक। हक २ 2 त्रिसप्तत्यांधिकशततमोब<् ध्याय: गन्धर्वका वसिष्ठजीकी महत्ता बताते हुए किसी श्रेष्ठ ब्राह्मणको पुरोहित बनानेके लिये आग्रह करना वैशम्पायन उवाच स गन्धर्ववच: श्रुत्वा तत् तदा भरतर्षभ । अर्जुन: परया भक्त्या पूर्णचन्द्र इवाबभौ,वैशम्पायनजी कहते हैं--भरतश्रेष्ठ जनमेजय! गन्धर्वका यह कथन सुनकर अर्जुन अत्यन्त भक्तिभावके कारण पूर्ण चन्द्रमाके समान शोभा पाने लगे
Vaiśampāyana uvāca | sa gandharvavacaḥ śrutvā tat tadā bharatarṣabha | arjunaḥ parayā bhaktyā pūrṇacandra ivābabhau ||
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ ឱ ព្រះមហាក្សត្រជនមេជ័យា អ្នកប្រសើរនៃពួកភារតៈ! នៅពេលនោះ ពេលអర్జុនបានស្តាប់ពាក្យរបស់គន្ធರ್ವ នោះដោយសេចក្តីភក្តីដ៏ជ្រាលជ្រៅ គាត់បានភ្លឺរលោងដូចព្រះចន្ទពេញវង់។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical power of bhakti (devoted reverence) and attentive listening: when one receives noble or sacred speech with sincerity, inner virtue becomes outwardly evident—symbolized by Arjuna’s moonlike radiance.
In Vaiśampāyana’s narration to King Janamejaya, Arjuna hears the Gandharva’s statement; moved by deep devotion, he appears especially radiant, marking a moment of heightened spiritual and emotional intensity within the episode.