Shloka 2
मन्दर-समुद्रमन्थन-वर्णनम् / Description of the Churning of the Ocean with Mount Mandara
मधुरं कथ्यते सौम्य श्लक्ष्णाक्षरपदं त्वया । प्रीयामहे भूशं तात पितेवेदं प्रभाषसे,सौम्य! आप बड़ी मधुर कथा कहते हैं। उसका एक-एक अक्षर और एक-एक पद कोमल है। तात! इसे सुनकर हमें बड़ी प्रसन्नता होती है। आप अपने पिता लोमहर्षणकी भाँति ही प्रवचन कर रहे हैं
madhuraṁ kathyate saumya ślakṣṇākṣarapadaṁ tvayā | prīyāmahe bhūśaṁ tāta pitevendaṁ prabhāṣase ||
ឱ អ្នកសុភាពរាបសារ អ្នកនិទានរឿងបានផ្អែមល្ហែមណាស់; អក្សរនីមួយៗ និងពាក្យនីមួយៗ ដែលអ្នកនិយាយ សុទ្ធតែទន់ភ្លន់ និងគួរឲ្យរីករាយ។ កូនអើយ យើងរីករាយខ្លាំងណាស់ពេលស្តាប់—សុន្ទរកថារបស់អ្នក ស្រដៀងនឹងសុន្ទរកថារបស់ឪពុកអ្នក លោមហರ್ಷណៈ ដូចដែលអ្នកកំពុងនិយាយនៅមុខយើង។
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of refined, gentle, and truthful narration: speech that is sweet and well-formed brings joy to listeners and sustains the authority of a teaching lineage (guru–śiṣya/paramparā).
In the Naimiṣāraṇya frame-story, Śaunaka addresses the Sūta narrator (Ugraśravas), praising the sweetness and polish of his recitation and noting that he speaks in a manner reminiscent of his father Lomaharṣaṇa.