Shloka 150
बक-राक्षसस्य आह्वानम् तथा वृक्षयुद्धम्
Summons of Baka and the Tree-Weapon Engagement
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि जतुगृहपर्वणि भीमजलाहरणे पजञ्चाशदधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi jatugṛhapārvaṇi bhīmajalāharaṇe pañcāśad-adhika-śatatamo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីមហាភារត» នៅក្នុង «អាទិពર્વ»—ក្រោមផ្នែកពាក់ព័ន្ធនឹងហេតុការណ៍ «ផ្ទះលាក់»—នេះជាចប់នៃជំពូកទីមួយរយហាសិប ដែលមានប្រធានបទអំពីការដងទឹករបស់ភីមៈ។ កថាបញ្ចប់នេះសម្គាល់ការបិទបញ្ចប់នៃឯកតានិទានមួយ ដោយដាក់ហេតុការណ៍នេះចូលក្នុងខ្សែសីលធម៌ធំទូលាយជាងមុន នៃគ្រោះថ្នាក់ ការប្រុងប្រយ័ត្ន និងការរស់រានមានជីវិតរបស់បណ្ឌវៈមធ្យមក្បត់បោក។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the line primarily teaches how the epic self-organizes: it signals closure of a chapter and anchors the reader in the ethical storyline—where steadfastness and alertness are necessary to uphold dharma when faced with covert hostility.
This is not a spoken verse of action but an editorial/narrative closing formula: it states that the chapter ends here, within the Ādi Parva’s lac-house (jatugṛha) sequence, specifically the chapter themed around Bhīma’s act of drawing/fetching water.