Shloka 7
आस्तीक-उपाख्यान-प्रस्तावः | Introduction to the Āstīka Narrative
कृष्णद्वैपायनप्रोक्तं नैमिषारण्यवासिषु | पूर्व प्रचोदित: सूत: पिता मे लोमहर्षण:,उग्रश्रवाजीने कहा--शौनकजी! ब्राह्मणलोग इस इतिहासको बहुत पुराना बताते हैं। पहले मेरे पिता लोमहर्षणजीने, जो व्यासजीके मेधावी शिष्य थे, ऋषियोंके पूछनेपर साक्षात् श्रीकृष्णद्वैधायन (व्यास)-के कहे हुए इस इतिहासका नैमिषारण्यवासी ब्राह्मणोंके समुदायमें वर्णन किया था। उन्हींके मुखसे सुनकर मैं भी इसका यथावत् वर्णन करता हूँ
śaunaka uvāca | kṛṣṇadvaipāyanaproktaṃ naimiṣāraṇyavāsiṣu | pūrvaṃ pracoditaḥ sūtaḥ pitā me lomaharṣaṇaḥ |
សោណកៈ បាននិយាយថា៖ «ប្រវត្តិសាស្ត្រពិសិដ្ឋនេះ ត្រូវបាន ព្រះក្រឹស្ណទ្វៃបាយនៈ (វ្យាសៈ) ប្រាប់ ហើយបានសូត្រប្រាប់ក្នុងចំណោមអ្នករស់នៅព្រៃណៃមិសារ៉ណ្យ។ កាលពីមុន តាមការជំរុញរបស់ព្រះឥសីទាំងឡាយ ឪពុករបស់ខ្ញុំ លោមហರ್ಷណៈ—សូតៈ—បាននិទានរឿងនេះដដែល ដូចដែល វ្យាសៈ បានប្រកាស។ ខ្ញុំបានស្តាប់ពីមាត់លោក ហើយខ្ញុំក៏នឹងនិទានវា ដោយស្មោះត្រង់ដែរ»។
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the ethical importance of faithful transmission: sacred history gains authority through a reliable lineage (Vyāsa → Lomaharṣaṇa → Ugraśravas), and the narrator’s duty is to preserve and convey what was heard without distortion.
Śaunaka frames the Mahābhārata’s recitation context: in Naimiṣāraṇya, sages requested the Sūta Lomaharṣaṇa to narrate the history as spoken by Vyāsa; Ugraśravas (his son) now recounts it in the same spirit of accuracy.