Shloka 18
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
पतता तेन शतधा शिला गान्रैविंचूर्णिता । तां शिलां चूर्णितां दृष्टवा पाण्डुविस्मयमागत:
patatā tena śatadhā śilā gāndharvaivaṁ cūrṇitā | tāṁ śilāṁ cūrṇitāṁ dṛṣṭvā pāṇḍur vismayam āgataḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ពេលវាធ្លាក់ចុះ វាបានបំបែកផ្ទាំងថ្មរឹងនោះជារយផ្នែក បំផ្លាញឲ្យក្លាយជាធូលីទាំងស្រុង។ ព្រះបាទបណ្ឌុឃើញថ្មត្រូវកម្ទេចជាធូលី ក៏ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង—ជាការបង្ហាញអំណាចដ៏គួរឲ្យខ្លាច ដែលបញ្ជាក់ពីគ្រោះថ្នាក់នៃកម្លាំងមិនបានគ្រប់គ្រងនៅក្នុងព្រៃ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how extraordinary force can produce unintended, alarming consequences; it invites reflection on restraint (dama) and responsible action, especially for a king whose power must remain aligned with dharma.
A falling object/impact causes a rocky slab to be smashed into many pieces and reduced to powder. Witnessing this, King Pāṇḍu is filled with amazement, marking a dramatic moment in the forest narrative.