Shloka 30
Ādi Parva, Adhyāya 115 — Mādri’s request; invocation of the Aśvins; birth and naming of the Pāṇḍavas
समानीय बहून् विप्रान् भीष्मं विदुरमेव च । अन््यांश्व सुह्ृदो राजन् कुरून् सर्वास्तथैव च,बड़े जोरकी आँधी चलने लगी। सम्पूर्ण दिशाओंमें दाह-सा होने लगा। राजन्! तब राजा धुृतराष्ट्र भयभीत-से हो उठे और बहुत-से ब्राह्मणोंको, भीष्मजी और विदुरजीको, दूसरे-दूसरे सुहृदों तथा समस्त कुरुवंशियोंको अपने समीप बुलवाकर उनसे इस प्रकार बोले --
samānīya bahūn viprān bhīṣmaṁ viduram eva ca | anyāṁś ca suhṛdo rājan kurūn sarvāṁs tathaiva ca ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ ព្រះបាទធ្រិតរាស្ត្រៈបានហៅមកជិតព្រះអង្គនូវព្រាហ្មណ៍ជាច្រើន—រួមទាំងភីṣ្ម និងវិទុរៈ—ហើយក៏ហៅមិត្តសុហ្រិទអ្នកមានចិត្តល្អ និងជនវង្សកុរុទាំងអស់ផងដែរ (ឲ្យមកប្រមូលផ្តុំជិត)។ ក្នុងផ្ទៃខាងក្រោយនៃនិមិត្តអមង្គល ព្រះមហាក្សត្រដែលរន្ធត់ដោយភ័យ បានត្រៀមមានព្រះបន្ទូល—ស្វែងរកការពិគ្រោះ និងការគាំទ្រពីអ្នកដែលភ្ជាប់ជាមួយព្រះអង្គដោយកាតព្វកិច្ច សាច់ញាតិ និងមិត្តភាព។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When danger or moral crisis approaches, a ruler should seek counsel from the wise (brāhmaṇas, elders like Bhīṣma, and discerning advisors like Vidura). The verse highlights responsible kingship: gathering those committed to dharma and the common good rather than acting from fear alone.
Amid foreboding circumstances, Dhṛtarāṣṭra calls together brāhmaṇas, Bhīṣma, Vidura, other well-wishers, and the Kurus. The assembly sets the stage for the king’s anxious inquiry and the counsel that follows.