
Dynastic Enumeration and the Threefold Pralaya (वंशानुकीर्तनं—प्रलयत्रयवर्णनम्)
បន្តតាមប្រពៃណីបុរាណនៃបុរាណកថា ព្រះហរិ (Hari) រាយនាមព្រះមហាក្សត្រតាមលំដាប់—ដំបូងជាស៊េរីឈ្មោះអ្នកគ្រប់គ្រង បន្ទាប់មកជាវង្សអិក្ស្វាគុ (Ikṣvāku) រួមទាំង បૃហទ្បល (Bṛhadbala) និងពូជពង្ស ហើយបន្តទៅវង្សម៉ាហ្គធ/បារហដ្រាថ (Māgadha/Bārhadratha) ចាប់ពីការលើកឈ្មោះ សុមិត្រ (Sumitra)។ បន្ទាប់ពីបង្ហាញអំណាចពេលវេលា សេចក្តីបង្រៀនបត់ទៅសេចក្តីសីលធម៌ និងមេតាភីសិក៖ ព្រះមហាក្សត្រពេលក្រោយនឹងអធម៌ ប៉ុន្តែព្រះនារាយណៈ (Nārāyaṇa) អមតៈតែមួយគត់ផ្តល់សុភមង្គលពិត។ ជំពូកនេះបង្រៀនអំពីប្រល័យបី—នៃមិត្តិក (naimittika), ប្រាក្រឹតិក (prākṛtika), និង អាត្យន្តិក (ātyantika) ពិពណ៌នាការរលាយត្រឡប់នៃធាតុធំ និងគោលការណ៍លាក់ រហូតដល់ជីវ (jīva) ចូលទៅអវ្យក្ត (avyakta) និងអាត្មាអធិឋាន។ ចុងក្រោយណែនាំថា ព្រោះក្សត្រ និងលោកសព្វស្ថានសុទ្ធតែរលាយ គួរលះបាប ឈរជាប់ក្នុងធម៌ ហើយស្វែងរកព្រះហរិ ដើម្បីឆ្ពោះទៅគោលដៅអស់កល្បជាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។
Verse 1
नाम चत्वारिंशदुत्तरशततमो ऽध्यायः हरिरुवाच / शतानीको ह्यश्वमेधदत्तश्चाप्यधिसोमकः / कृष्णो ऽनिरुद्धश्चाप्युष्णस्ततश्चित्ररथो नृपः
ជំពូកទីមួយរយសែសិបមួយ ចាប់ផ្តើម។ ព្រះហរិ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មានព្រះមហាក្សត្រ ឈ្មោះ សតានីកៈ អશ્વមេធទត្តៈ និង អធិសោមកៈ; ក៏មាន ក្រឹષ્ણៈ អនិរុទ្ធៈ និង ឧෂ್ಣៈ; បន្ទាប់មកមានព្រះរាជា ចិត្ររថៈ»។
Verse 2
शुचिद्रथो वृष्णिमांश्च सुपेणश्च सुनीथकः / नृचक्षुश्च मुखाबाणः मेधावी च नृपञ्जयः
សុចិទ្រថៈ វೃಷ್ಣិមានៈ សុពេណៈ សុនីថកៈ; នૃចក្សុៈ មុខាបាណៈ មេធាវី និង នૃបញ្ជយៈ—ទាំងនេះក៏ត្រូវបានរាយនាមដែរ។
Verse 3
पारिप्लवश्च मुनयो मेधावी च नृपञ्जयः / बृहद्रथो हरिस्तिग्मो शतानीकः सुदानकः
ប៉ារីព្លវៈ និង មុនយៈ; មេធាវី និង នૃបញ្ជយៈ; ហើយក៏មាន បૃហទ្រថៈ ហរិស្ទិគ្មៈ សតានីកៈ និង សុដានកៈ—ទាំងនេះជានាមដែលបានរំលឹក។
Verse 4
उदानो ऽह्निनरश्चैव दण्डपाणिर्निमित्तकः / क्षेमकश्च ततः शूद्रः पिता पूर्वस्ततः सुतः
ឧដានៈ អហ្និនរៈ និង ដណ្ឌបាណិ ដែលហៅថា និមិត្តកៈ; បន្ទាប់មក ក്ഷេមកៈ; បន្ទាប់មកមាន សូទ្រៈ—មុនគេជាព្រះបិតា ហើយបន្ទាប់មកជាព្រះបុត្រា។
Verse 5
बृहद्बलास्तु कथयन्ते नृपोश्चैक्ष्वाकुवंशजाः / बृहद्बलादुरुक्षयो वत्सव्यूहस्ततः परः
គេពោលថា ព្រះមហាក្សត្រក្នុងវង្សឥក្ស្វាគុ មានព្រះនាម បૃហទ្បលៈ; ពីបૃហទ្បលៈ កើតមាន អុរុក្សយៈ ហើយបន្ទាប់ពីព្រះអង្គ គឺ វត្សវ្យូហៈ។
Verse 6
वत्सव्यूहात्ततः सूर्यः सहदेवस्तदात्मजः / बृहदश्वो भानुरथः प्रतीच्यश्च प्रतीतकः / मनुदेवः सुनक्षत्रः किन्नरश्चान्तरिक्षकः
ពី វត្សវ្យូហៈ កើតមាន សូរ្យៈ ហើយព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះអង្គគឺ សហទេវៈ។ បន្ទាប់មកមាន បૃហទអશ્વៈ ភានុរថៈ ប្រតីច្យៈ និង ប្រតីតកៈ; ក៏មាន មនុទេវៈ សុនក្សត្រៈ កិន្នរៈ និង អន្តរិក្សកៈ។
Verse 7
सुपर्णः कृतजिच्चैव बृहद्भ्राजश्च धार्मिकः / कृतञ्जयो धनञ्जयः संजयः शाक्य एव च
សុបರ್ಣៈ ក្រឹតជិត និង បૃហទ្ភ្រាជៈ; ហើយមាន ធារមិកៈ អ្នកប្រកបដោយធម៌; ក្រឹតញ្ជយៈ ធនញ្ជយៈ សំជយៈ និង សាក្យៈ ផងដែរ។
Verse 8
शुद्धोदनो बाहुलश्च सेनजित्क्षुद्रकस्तथा / सुमित्रः कुडवश्चातः सुमित्रान्मागधाञ्छणु
សុទ្ធោទនៈ បាហុលៈ សេនជិត និង ក្សុទ្រកៈ ផងដែរ; ហើយមាន សុមិត្រៈ និង គុដវៈ។ ឥឡូវ ចូរស្តាប់ពី សុមិត្រៈ អំពីពួក មាគធៈ។
Verse 9
जरासन्धः सहदेवः सोमापिश्च श्रुतश्रवाः / अयुतायुर्निरमित्रः सुक्षत्रो बहुकर्मकः
ជរាសន្ធៈ សហទេវៈ សោមាពិ និង ស្រុតស្រវៈ; អយុតាយុៈ និរមិត្រៈ សុក្សត្រៈ និង បហុកರ್ಮកៈ—ទាំងនេះត្រូវបានរាយនាមតាមលំដាប់។
Verse 10
श्रुतञ्जयः सेनजिच्च भूरिश्चैव शुचिस्तथा / क्षेम्यश्च सुव्रतो धर्मः श्मश्रुलो दृढसेनकः
ស្រុតញ្ជយៈ សេនជិត ភូរី និង សុចិ; ដូចគ្នានេះ ក្សេម្យៈ សុវ្រតៈ ធម្មៈ ស្មශ්រុល និង ទ្រឹឍសេនកៈ—ទាំងនេះជាព្រះនាមដែលកំពុងរាយនាម។
Verse 11
सुमतिः सुबलो नीतो सत्यजिद्विश्वजित्तथा / इषुञ्जयश्च इत्येते नृपा बार्हद्रथाः स्मृताः
សុមតិ សុបល នីត សត្យជិត វិશ્વជិត និង អិષុញ្ជយៈ—ព្រះរាជាទាំងនេះ ត្រូវបានចងចាំថា ជាព្រះមហាក្សត្រ បារហទ្រថៈ។
Verse 12
अधर्मिष्ठाश्च शूद्राश्च भविष्यन्ति नृपास्ततः / स्वर्गादिकृद्धि भगवान्साक्षान्नारायणो ऽव्ययः
បន្ទាប់មក នឹងមានព្រះមហាក្សត្រ កើតឡើង ដែលអធម៌ខ្លាំង និងមានចរិតដូចសូទ្រៈ។ ទោះយ៉ាងណា ព្រះអម្ចាស់ នារាយណៈ អវ្យយៈ ដោយផ្ទាល់ គឺជាអ្នកប្រទានសម្បត្តិ ចាប់ពីសួគ៌ជាដើម។
Verse 13
नैमित्तिकः प्राकृतिकस्तथैवात्यन्तिको लयः / याति भूः प्रलयं चाप्सु ह्यापस्तेजसि पावकः
ការលាយបាត់ (លយៈ) មានបីប្រភេទ៖ នៃមិត្តិកៈ ប្រាក្រឹតិកៈ និង អាត្យន្តិកៈ។ នៅពេលប្រល័យ ផែនដី លាយចូលទឹក; ទឹក លាយចូលភ្លើង; ហើយភ្លើង លាយចូលតេជស (ពន្លឺរលោង)។
Verse 14
वायौ वायुश्च वियति त्वाकाशौ यात्यहङ्कृतौ / अहं बुद्धौ मतिर्जोवे जीवो ऽव्यक्ते तदात्मनि
ធាតុខ្យល់ លាយចូលខ្យល់; ហើយអាកាស (វ្យតិ/អាកាសធាតុ) លាយចូលអាកាស; ទាំងពីរ ត្រឡប់ចូលអហង្គារៈ (អហំ-ការ)។ អារម្មណ៍ “ខ្ញុំ” លាយចូលពុទ្ធិ; មតិ (ចេតនា) លាយចូលជីវៈ (កម្លាំងជីវិត)។ ជីវៈ (ព្រលឹងបុគ្គល) ចូលទៅក្នុង អវ្យក្តៈ—ព្រះអាត្មា អធិបតីនោះ។
Verse 15
आत्मा परेश्वरो विष्णुरेको नारायणो नरः / अविनाश्यपरं सर्वं जगत्स्वर्गादि नाशि हि
អាត្មាគឺព្រះអម្ចាស់កំពូល—ព្រះវិෂ្ណុតែមួយ ព្រះនារាយណៈ បុរសអនន្ត។ ព្រះអង្គមិនអាចបំផ្លាញបាន និងជាសច្ចៈខ្ពស់បំផុត; ចំណែកលោកធាតុទាំងមូល រួមទាំងសួគ៌ជាដើម គឺពិតជាអនិច្ច និងរលាយបាត់។
Verse 16
नृपादयो गता नाशमतः पापं विवर्जयेत् / धर्मं कुर्यात्स्थिरं येन पापं हित्वा हरिं व्रजेत्
ស្តេច និងអ្នកដទៃទាំងអស់ បានទៅដល់ការវិនាសហើយ; ដូច្នេះគួរបោះបង់បាប។ គួរប្រតិបត្តិធម៌ដោយមាំមួន ដើម្បី—បោះបង់បាប—អាចទៅដល់ព្រះហរិ (ព្រះវិෂ្ណុ)។
The chapter uses dynastic impermanence to teach detachment: since even kings are destroyed, one should give up pāpa (sin), establish oneself in dharma, and aim for Hari who alone is imperishable.
It indicates the withdrawal of individualized consciousness from manifest conditions into the unmanifest causal state; the text then identifies the ultimate ground as the Supreme Self—Vishnu/Narayana—beyond perishable worlds.