Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 26
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
क्षुधार्तो जगृहे विप्रं तत्पत्न्याहाकृतार्थवत् । न भवान् राक्षस: साक्षादिक्ष्वाकूणां महारथ: ॥ २६ ॥ मदयन्त्या: पतिर्वीर नाधर्मं कर्तुमर्हसि । देहि मेऽपत्यकामाया अकृतार्थं पतिं द्विजम् ॥ २७ ॥
kṣudhārto jagṛhe vipraṁ tat-patny āhākṛtārthavat na bhavān rākṣasaḥ sākṣād ikṣvākūṇāṁ mahā-rathaḥ
ដោយឥទ្ធិពលសភាពរាក្សស និងដោយឃ្លានខ្លាំង ព្រះបាទសៅដាសៈបានចាប់ព្រាហ្មណ៍នោះ។ បន្ទាប់មក ភរិយាដ៏ក្រីក្ររបស់ព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ «ឱ វីរបុរស អ្នកមិនមែនជាអ្នកស៊ីមនុស្សពិតប្រាកដទេ; អ្នកជាមហារថីក្នុងវង្សអិក្ស្វាគុ ជាស្វាមីរបស់មទយន្តី។ អ្នកមិនគួរធ្វើអធម៌បែបនេះឡើយ។ ខ្ញុំប្រាថ្នាបុត្រ; ដូច្នេះ សូមប្រគល់ស្វាមីព្រាហ្មណ៍របស់ខ្ញុំវិញ ដែលមិនទាន់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានផ្ទៃពោះ។»
FAQs
This verse shows that distress like hunger does not justify adharmic acts; the wife appeals to the assailant’s noble lineage to awaken restraint and righteous conduct.
She uses moral persuasion—reminding him that such cruelty is unworthy of a noble kṣatriya—so he will release the brāhmaṇa and act according to dharma.
When pressured by need or emotion, remember your values and identity; choose integrity over impulse, and avoid harming others for short-term relief.