Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 23
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
ពេលវសិષ્ઠមុនីដឹងថា សាច់មនុស្សនោះជាការធ្វើរបស់រាក្សស មិនមែនរបស់ព្រះរាជាទេ ព្រះអង្គបានសោកស្តាយដែលបានដាក់បណ្តាសាលើព្រះរាជាដែលគ្មានកំហុស ហើយបានធ្វើតបៈរយៈពេលដប់ពីរឆ្នាំដើម្បីសម្អាតខ្លួន។ ខណៈនោះ សៅដាសៈកាន់ទឹកក្នុងដៃ សូត្រមន្តបណ្តាសា ត្រៀមដាក់បណ្តាសាលើវសិષ્ઠ ប៉ុន្តែព្រះនាងមទយន្តីបានហាមឃាត់; ដោយកំហឹង នាងបានចាក់ទឹកនោះនៅជិតព្រះបាទគ្រូ។ បន្ទាប់មក ព្រះរាជាបានឃើញថា ទិសទាំងដប់ មេឃ និងផ្ទៃផែនដី សុទ្ធតែពោរពេញដោយសត្វមានជីវិតគ្រប់ទីកន្លែង។
FAQs
This verse shows the grave impulse to curse the guru even when one feels wronged; Bhagavatam presents such a reaction as spiritually dangerous and requiring restraint and higher understanding.
Because he concluded a Rākṣasa had caused the disruption, yet in his agitation he directed blame toward his guru, and with ritual water in hand he prepared to pronounce a curse.
Before reacting against teachers, elders, or mentors, pause to verify causes, control anger, and respond with humility—rash blame can damage long-term spiritual and personal growth.