Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 6
Mahārāja Sagara, Kapila Muni, and the Deliverance of the Sixty Thousand Sons
यस्तालजङ्घान् यवनाञ्छकान् हैहयबर्बरान् । नावधीद् गुरुवाक्येन चक्रे विकृतवेषिण: ॥ ५ ॥ मुण्डाञ्छ्मश्रुधरान् कांश्चिन्मुक्तकेशार्धमुण्डितान् । अनन्तर्वासस: कांश्चिदबहिर्वाससोऽपरान् ॥ ६ ॥
yas tālajaṅghān yavanāñ chakān haihaya-barbarān nāvadhīd guru-vākyena cakre vikṛta-veṣiṇaḥ
តាមព្រះបន្ទូលគ្រូឥសី អោវ៌ (Aurva) ព្រះមហារាជ សគរ មិនបានសម្លាប់ជនព្រៃផ្សៃដូចជា តាលជង្គ្ហៈ យវនៈ សកៈ ហៃហយៈ និងបរបរៈទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់បានកំណត់ឲ្យពួកគេពាក់ពាក់ព័ន្ធវេសខុសៗគ្នា—ខ្លះកោរសក់ទាំងស្រុងតែទុកពុកមាត់ ខ្លះទុកសក់រលុង ខ្លះកោរពាក់កណ្តាល ខ្លះគ្មានខោអាវខាងក្នុង និងខ្លះគ្មានខោអាវខាងក្រៅ។ ដូច្នេះបានបែងចែកក្រុមដោយវេស ប៉ុន្តែមិនបានបំផ្លាញជីវិតពួកគេឡើយ។
FAQs
This verse shows that Paraśurāma restrained violence and followed his guru’s command, choosing discipline and transformation over killing—highlighting guru-vākya as a guiding principle of dharma.
Because his guru instructed him not to kill them; Paraśurāma instead marked them with distinctive outward appearances, indicating submission to higher spiritual authority.
It teaches restraint and principled action: even when one has power to punish, one should act under wise guidance, choosing corrective measures over impulsive harm.