Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 52
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
एकस्तपस्व्यहमथाम्भसि मत्स्यसङ्गात् पञ्चाशदासमुत पञ्चसहस्रसर्ग: । नान्तं व्रजाम्युभयकृत्यमनोरथानां मायागुणैर्हृतमतिर्विषयेऽर्थभाव: ॥ ५२ ॥
ekas tapasvy aham athāmbhasi matsya-saṅgāt pañcāśad āsam uta pañca-sahasra-sargaḥ nāntaṁ vrajāmy ubhaya-kṛtya-manorathānāṁ māyā-guṇair hṛta-matir viṣaye ’rtha-bhāvaḥ
ដំបូងខ្ញុំឯងតែម្នាក់បានប្រឹងធ្វើតបៈយោគៈ; បន្ទាប់មកដោយសារសមាគមជាមួយត្រីដែលកំពុងមេថុន ក្តីប្រាថ្នាចង់រៀបការបានកើតឡើង។ រួចខ្ញុំក្លាយជាប្តីនៃភរិយា៥០នាក់ ហើយក្នុងម្នាក់ៗខ្ញុំបានបង្កើតកូនប្រុស១០០នាក់; ដូច្នេះគ្រួសារខ្ញុំកើនដល់៥,០០០។ ដោយឥទ្ធិពលគុណនៃម៉ាយា បញ្ញាខ្ញុំត្រូវលួចយក ហើយខ្ញុំគិតថាសុខនៅក្នុងវិស័យ; ដូច្នេះក្តីប្រាថ្នាភោគរបស់ខ្ញុំគ្មានទីបញ្ចប់ ទាំងជាតិនេះ និងជាតិបន្ទាប់។
FAQs
This verse warns that even a tapasvī can become bound when association awakens desire; māyā’s modes then steal discernment and make sense-objects appear supremely meaningful.
It is a vivid example showing how seemingly small contact can trigger deep entanglement—desire multiplies, time is consumed, and one forgets the true spiritual aim.
Choose uplifting association, limit sense-driven inputs, and regularly re-anchor the mind in bhakti practices so that māyā does not redirect life into endless plans and cravings.