Shloka 42
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
स विचिन्त्याप्रियं स्त्रीणां जरठोऽहमसन्मत: । वलीपलित एजत्क इत्यहं प्रत्युदाहृत: ॥ ४१ ॥ साधयिष्ये तथात्मानं सुरस्त्रीणामभीप्सितम् । किं पुनर्मनुजेन्द्राणामिति व्यवसित: प्रभु: ॥ ४२ ॥
sa vicintyāpriyaṁ strīṇāṁ jaraṭho ’ham asan-mataḥ valī-palita ejat-ka ity ahaṁ pratyudāhṛtaḥ
សោភរិ មុនី គិតក្នុងចិត្តថា «ឥឡូវខ្ញុំចាស់ទន់ខ្សោយ សក់ស្កូវ ស្បែករលុង ក្បាលញ័រជានិច្ច ហើយខ្ញុំក៏ជាយោគី ដូច្នេះស្ត្រីមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំទេ។ ព្រោះព្រះរាជាបានឆ្លើយបែបនោះ ខ្ញុំនឹងកែប្រែរូបកាយឲ្យក្លាយជាអ្នកដែលស្ត្រីសួគ៌ក៏ប្រាថ្នា— មិនបាច់និយាយពីកូនស្រីស្តេចមនុស្សឡើយ»។
FAQs
This verse highlights how the body inevitably becomes wrinkled, gray, and unsteady, urging reflection that worldly attractiveness is temporary.
The narrative emphasizes a turning point where one recognizes fading sensual appeal, which can provoke detachment from sense-enjoyment.
Use awareness of impermanence to prioritize character, devotion, and spiritual practice over external validation and temporary beauty.