Shloka 57
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानज: । कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरि: ॥ ५७ ॥ मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशा: पारदर्शना: । विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृता: ॥ ५८ ॥ तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि न: । तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति ॥ ५९ ॥
ahaṁ sanat-kumāraś ca nārado bhagavān ajaḥ kapilo ’pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ
ព្រះសិវៈមានព្រះបន្ទូលថា—ខ្ញុំ សនត្កុមារ នារ៉ដ ព្រះព្រហ្មដ៏គួរគោរព កពិល អបាន្តរតម (វ្យាស) ទេវល ធម្មរាជ (យមរាជ) អាសុរិ មរីចិ និងសិទ្ធៈជាច្រើន ទាំងអស់ស្គាល់អតីត បច្ចុប្បន្ន និងអនាគត; ទោះយ៉ាងណា ព្រោះត្រូវមាយារបស់ព្រះអម្ចាស់គ្របដណ្តប់ យើងមិនអាចយល់ពីការពង្រីកនៃមាយានោះបានទេ។ អាវុធរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃសកលលោកនេះ (សុទර්សន) ក៏មិនអាចទ្រាំបានសូម្បីតែសម្រាប់យើង; ដូច្នេះ ចូរអ្នកទៅសុំជ្រកកោនព្រះវិษ្ណុ—ព្រះហរិនឹងប្រទានមង្គលដល់អ្នក។
FAQs
They are renowned divine sages and teachers; this verse lists them as exalted authorities being referenced together in the narrative.
To emphasize the stature and collective authority of those being cited—figures known for spiritual realization and guidance.
It encourages humility and reliance on bona fide spiritual wisdom rather than pride in one’s own limited understanding.