Shloka 20
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
स वै मन: कृष्णपदारविन्दयो- र्वचांसि वैकुण्ठगुणानुवर्णने । करौ हरेर्मन्दिरमार्जनादिषु श्रुतिं चकाराच्युतसत्कथोदये ॥ १८ ॥ मुकुन्दलिङ्गालयदर्शने दृशौ तद्भृत्यगात्रस्पर्शेऽङ्गसङ्गमम् । घ्राणं च तत्पादसरोजसौरभे श्रीमत्तुलस्या रसनां तदर्पिते ॥ १९ ॥ पादौ हरे: क्षेत्रपदानुसर्पणे शिरो हृषीकेशपदाभिवन्दने । कामं च दास्ये न तु कामकाम्यया यथोत्तमश्लोकजनाश्रया रति: ॥ २० ॥
sa vai manaḥ kṛṣṇa-padāravindayor vacāṁsi vaikuṇṭha-guṇānuvarṇane karau harer mandira-mārjanādiṣu śrutiṁ cakārācyuta-sat-kathodaye
ព្រះមហាក្សត្រ អំបរីស បានដាក់ចិត្តលើផ្កាឈូកព្រះបាទរបស់ព្រះក្រឹស្ណៈ ប្រើពាក្យសម្តីពណ៌នាគុណរបស់ព្រះវៃគុន្ឋៈ ប្រើដៃធ្វើសេវាដូចជា សម្អាតព្រះវិហាររបស់ហរិ ហើយប្រើត្រចៀកស្តាប់សត្កថារបស់អច្យុតៈ។ ព្រះអង្គប្រើភ្នែកសម្រាប់ទស្សនាព្រះមូរតិរបស់មុកុន្ទៈ និងធាម ប្រើសំផស្សសម្រាប់ប៉ះរាងកាយអ្នកភក្តៈ ប្រើក្លិនសម្រាប់ស្រូបក្លិនទុលសីដែលបានអర్పិតនៅព្រះបាទ និងប្រើអណ្តាតសម្រាប់រសជាតិព្រះប្រសាទដែលបានអర్పិតដល់ព្រះអម្ចាស់។ ព្រះអង្គប្រើជើងដើរទៅកាន់ក្សេត្ររបស់ហរិ ប្រើក្បាលគោរពចំពោះហ្រឹសីកេសៈ ហើយប្រគល់បំណងទាំងអស់ទៅក្នុងទាស្យសេវា—គ្មានកាមនាចង់សុខអារម្មណ៍—ដូច្នេះ ភក្តិ-រតិដែលអាស្រ័យលើឧត្តមស្លោកៈកើនឡើង
In Bhagavad-gītā (7.1) the Lord recommends, mayy āsakta-manāḥ pārtha yogaṁ yuñjan mad-āśrayaḥ. This indicates that one must execute devotional service under the guidance of a devotee or directly under the guidance of the Supreme Personality of Godhead. It is not possible, however, to train oneself without guidance from the spiritual master. Therefore, according to the instructions of Śrīla Rūpa Gosvāmī, the first business of a devotee is to accept a bona fide spiritual master who can train him to engage his various senses in rendering transcendental service to the Lord. The Lord also says in Bhagavad-gītā (7.1) , asaṁśayaṁ samagraṁ māṁ yathā jñāsyasi tac chṛṇu. In other words, if one wants to understand the Supreme Personality of Godhead in completeness, one must follow the prescriptions given by Kṛṣṇa by following in the footsteps of Mahārāja Ambarīṣa. It is said, hṛṣīkeṇa hṛṣīkeśa-sevanaṁ bhaktir ucyate: bhakti means to engage the senses in the service of the master of the senses, Kṛṣṇa, who is called Hṛṣīkeśa or Acyuta. These words are used in these verses. Acyuta-sat-kathodaye, hṛṣīkeśa-padābhivandane. The words Acyuta and Hṛṣīkeśa are also used in Bhagavad-gītā. Bhagavad-gītā is kṛṣṇa-kathā spoken directly by Kṛṣṇa, and Śrīmad-Bhāgavatam is also kṛṣṇa-kathā because everything described in the Bhāgavatam is in relationship with Kṛṣṇa.
FAQs
This verse shows Ambarīṣa engaging mind, speech, hands, and ears—fixing the mind on Kṛṣṇa’s feet, speaking His qualities, serving His temple, and hearing His kathā—illustrating complete sense engagement in bhakti.
To establish Ambarīṣa as an ideal devotee whose fully absorbed devotional life becomes the spiritual backdrop to the Durvāsā episode in this chapter.
Dedicate daily time to hearing (kathā), chanting/speaking about Kṛṣṇa, and doing practical service; even simple acts like cleaning a sacred space and mindful remembrance align life toward bhakti.