Shloka 9
Pūru-vaṁśa, Duṣmanta–Śakuntalā, and the Rise of Mahārāja Bharata
दुष्मन्तो मृगयां यात: कण्वाश्रमपदं गत: । तत्रासीनां स्वप्रभया मण्डयन्तीं रमामिव ॥ ८ ॥ विलोक्य सद्यो मुमुहे देवमायामिव स्त्रियम् । बभाषे तां वरारोहां भटै: कतिपयैर्वृत: ॥ ९ ॥
duṣmanto mṛgayāṁ yātaḥ kaṇvāśrama-padaṁ gataḥ tatrāsīnāṁ sva-prabhayā maṇḍayantīṁ ramām iva
ម្តងមួយ ព្រះរាជា ទុស្មន្ត ទៅប្រមាញ់ក្នុងព្រៃ ហើយពេលនឿយហត់ខ្លាំង បានទៅដល់អាស្រាមរបស់មុនី កណ្ណវៈ។ នៅទីនោះ ព្រះองค์បានឃើញស្ត្រីមួយរូបស្រស់ស្អាតយ៉ាងក្រៃលែង ដូចព្រះនាងលក្ខ្មី ដែលអង្គុយបំភ្លឺអាស្រាមទាំងមូលដោយពន្លឺរបស់នាង។ ព្រះរាជាត្រូវបានទាក់ទាញដោយសោភ័ណភាព ហើយបានចូលទៅជិតជាមួយទាហានប៉ុន្មាននាក់ រួចមានព្រះបន្ទូលទៅនាង។
FAQs
This verse shows Duṣmanta becoming instantly bewildered, comparing the experience to being influenced by the Lord’s divine māyā—highlighting how powerful attraction can be and how it operates under higher arrangement.
As a king traveling on a hunt, Duṣmanta moved with attendants; upon seeing Śakuntalā at Kaṇva’s hermitage, he addressed her in that setting, marking the narrative beginning of their encounter.
It cautions that sudden fascination can cloud judgment; one should pause, reflect, and act with dharma and self-control rather than being driven by immediate infatuation.