Adhyaya 88
Hari’s Special Mercy, Śiva’s Quick Boons, and the Deliverance from Vṛkāsura
បន្តការបង្ហាញអំពីអធិភាពនៃភក្តិ និងការប្រព្រឹត្តពិសេសរបស់ព្រះហរិចំពោះអ្នកស្មោះត្រង់ ព្រះបារីក្សិតសួរចម្ងល់ថា អ្នកបូជាព្រះសិវៈជាញឹកញាប់ទទួលទ្រព្យសម្បត្តិ និងសុខសប្បាយឆាប់រហ័ស ខណៈអ្នកបូជាព្រះហរិហាក់ដូចខ្វះខាត។ ព្រះសុកទេវពន្យល់ថា ព្រះសិវៈពាក់ព័ន្ធនឹងប្រក្រឹតិ និងគុណៈ ដូច្នេះការបូជាអាចផ្តល់សម្បត្តិផ្អែកលើគុណៈ; តែព្រះហរិជានិរគុណៈ និងជាសាក្សីអនន្ត ផ្តល់សេរីភាពពីគុណៈ។ បន្ទាប់មករំលឹកសំណួរដូចគ្នារបស់យុធិષ્ઠិរ ដែលព្រះក្រឹṣṇaឆ្លើយថា ពេលព្រះអង្គអនុគ្រោះពិសេស ព្រះអង្គអាចដកទ្រព្យបន្តិចម្តងៗ ដើម្បីឲ្យភក្តិបោះបង់ការពឹងផ្អែកលើវត្ថុ និងស្វែងរកសន្តសង្គ និងការយល់ដឹងអំពីព្រះប្រាមហ្ម។ រឿងវೃកាសុរាបង្ហាញគ្រោះថ្នាក់នៃពរឆាប់៖ តាមណារ៉ដ អសុរាបូជាខ្លាំងនៅកេដារនាថ; ព្រះសិវៈងាយពេញចិត្តផ្តល់ពរគួរភ័យ (ស្លាប់ដោយប៉ះក្បាល)។ វೃកាប្រែទៅវាយព្រះសិវៈ; ព្រះសិវៈរត់រហូតដល់ជម្រកវៃគុន្ឋ។ ព្រះហរិដោយយោគមាយា បង្ហាញជាព្រះព្រហ្មចារី បញ្ឆោតឲ្យវೃកាសាកល្បងពរលើខ្លួនឯង; អសុរាស្លាប់ភ្លាមៗ និងព្រះសិវៈត្រូវបានសង្គ្រោះ។ ចុងក្រោយសរសើរលីឡាការពាររបស់ព្រះហរិ និងផលនៃការស្តាប់—រួចផុតពីសត្រូវ និងសំសារ—នាំទៅការបង្រៀនបន្ទាប់អំពីគោលដៅត្រឹមត្រូវនៃការបូជា។
Shlokas
Verse 1
श्रीराजोवाच देवासुरमनुष्येषु ये भजन्त्यशिवं शिवम् । प्रायस्ते धनिनो भोजा न तु लक्ष्म्या: पतिं हरिम् ॥ १ ॥
ព្រះរាជា បរិក្សិត មានព្រះបន្ទូលថា៖ ក្នុងចំណោមទេវតា អសុរ និងមនុស្ស អ្នកដែលបូជាព្រះសិវៈ អ្នកសង្ឃឹមតបស្យា ជាទូទៅទទួលបានទ្រព្យសម្បត្តិ និងការសប្បាយ; ប៉ុន្តែអ្នកបូជាព្រះហរិ ព្រះស្វាមីនៃព្រះលក្ខ្មី ជាញឹកញាប់មិនដូច្នោះទេ។
Verse 2
एतद् वेदितुमिच्छाम: सन्देहोऽत्र महान् हि न: । विरुद्धशीलयो: प्रभ्वोर्विरुद्धा भजतां गति: ॥ २ ॥
យើងប្រាថ្នាចង់ដឹងរឿងនេះឲ្យច្បាស់ ព្រោះមានសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំង។ ពិតណាស់ លទ្ធផលដែលអ្នកបូជាព្រះអម្ចាស់ទាំងពីរដែលមានសភាពផ្ទុយគ្នាទទួលបាន ក៏ហាក់ដូចជាផ្ទុយនឹងអ្វីដែលគេរំពឹង។
Verse 3
श्रीशुक उवाच शिव: शक्तियुत: शश्वत् त्रिलिङ्गो गुणसंवृत: । वैकारिकस्तैजसश्च तामसश्चेत्यहं त्रिधा ॥ ३ ॥
ព្រះស្រីសុកទេវៈមានព្រះបន្ទូលថា ព្រះសិវៈតែងតែរួមជាមួយសក្តិផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ គឺប្រក្រឹតិ (ធម្មជាតិវត្ថុ)។ ដោយត្រូវគុណទាំងបីគ្របដណ្តប់ ព្រះអង្គបង្ហាញជាបីលក្ខណៈ—វೈការិក, តೈជស, និង តាមស—ជាគោលការណ៍អហង្គារៈក្នុងសត្តវៈ រាជស និង តមស។
Verse 4
ततो विकारा अभवन् षोडशामीषु कञ्चन । उपधावन् विभूतीनां सर्वासामश्नुते गतिम् ॥ ४ ॥
ពីអហង្គារៈនោះ បានកើតមានធាតុដប់ប្រាំមួយជាការប្រែប្រួល។ ប្រសិនបើអ្នកស្រឡាញ់ព្រះសិវៈបូជារូបបង្ហាញរបស់ព្រះអង្គក្នុងធាតុណាមួយក្នុងចំណោមនោះ គេនឹងទទួលបានវិភូតិ និងសម្បត្តិសម្រាប់ការរីករាយគ្រប់ប្រភេទតាមសមស្រប។
Verse 5
हरिर्हि निर्गुण: साक्षात् पुरुष: प्रकृते: पर: । स सर्वदृगुपद्रष्टा तं भजन् निर्गुणो भवेत् ॥ ५ ॥
ប៉ុន្តែព្រះហរិគឺនិរគុណដោយផ្ទាល់ ជាព្រះបុរសអធិទេវៈលើសប្រក្រឹតិ ជាសាក្សីអនន្តដែលឃើញគ្រប់យ៉ាង។ អ្នកណាបូជាព្រះអង្គ នឹងក្លាយជាអ្នកលើសគុណទាំងបីដូចគ្នា។
Verse 6
निवृत्तेष्वश्वमेधेषु राजा युष्मत्पितामह: । शृण्वन् भगवतो धर्मानपृच्छदिदमच्युतम् ॥ ६ ॥
ក្រោយពេលបញ្ចប់ពិធីអស្វមេធៈ ព្រះបិតាមហារបស់អ្នកទាំងឡាយ គឺព្រះរាជា យុធិષ્ઠិរ ខណៈកំពុងស្តាប់ព្រះបន្ទូលអំពីធម៌ពីព្រះភគវាន បានសួរសំណួរដូចគ្នានេះទៅកាន់ព្រះអច្យុត។
Verse 7
स आह भगवांस्तस्मै प्रीत: शुश्रूषवे प्रभु: । नृणां नि:श्रेयसार्थाय योऽवतीर्णो यदो: कुले ॥ ७ ॥
សំណួររបស់ព្រះរាជានោះបានធ្វើឲ្យព្រះស្រីក្រឹស្នា ព្រះអម្ចាស់ដែលបានអវតារនៅវង្សយទុ ដើម្បីប្រទានប្រយោជន៍ខ្ពស់បំផុតដល់មនុស្សទាំងអស់ ពេញព្រះហឫទ័យ ហើយទ្រង់បានឆ្លើយទៅកាន់ព្រះរាជាដែលស្តាប់ដោយក្តីគោរពដូច្នេះ។
Verse 8
श्रीभगवानुवाच यस्याहमनुगृह्णामि हरिष्ये तद्धनं शनै: । ततोऽधनं त्यजन्त्यस्य स्वजना दु:खदु:खितम् ॥ ८ ॥
ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា៖ អ្នកណាដែលខ្ញុំអនុគ្រោះជាពិសេស ខ្ញុំនឹងដកយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់បន្តិចម្តងៗ។ បន្ទាប់មក សាច់ញាតិ និងមិត្តភក្តិរបស់អ្នកក្រីក្រដែលទុក្ខសោកនោះ នឹងបោះបង់គាត់; ដូច្នេះគាត់រងទុក្ខម្តងហើយម្តងទៀត។
Verse 9
स यदा वितथोद्योगो निर्विण्ण: स्याद् धनेहया । मत्परै: कृतमैत्रस्य करिष्ये मदनुग्रहम् ॥ ९ ॥
នៅពេលដែលការខិតខំរកទ្រព្យរបស់គាត់បរាជ័យ ហើយគាត់នឿយណាយចំពោះការលោភលន់ទ្រព្យសម្បត្តិ បន្ទាប់មកគាត់បានធ្វើមិត្តភាពជាមួយអ្នកភក្តិរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងប្រទានអនុគ្រោះពិសេសរបស់ខ្ញុំដល់គាត់។
Verse 10
तद् ब्रह्म परमं सूक्ष्मं चिन्मात्रं सदनन्तकम् । विज्ञायात्मतया धीर: संसारात्परिमुच्यते ॥ १० ॥
បន្ទាប់មក អ្នកមានចិត្តមាំមួននោះបានដឹងច្បាស់អំពីព្រះប្រហ្មន៍ដ៏ខ្ពស់បំផុត ដែលល្អិតល្អន់បំផុត ជាចិត្តសុទ្ធ និងជាសត្តាដែលគ្មានទីបញ្ចប់; ដោយដឹងថាព្រះសច្ចៈកំពូលនោះជាមូលដ្ឋាននៃអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួន គាត់បានរួចផុតពីវដ្តសំសារ។
Verse 11
अतो मां सुदुराराध्यं हित्वान्यान् भजते जन: । ततस्त आशुतोषेभ्यो लब्धराज्यश्रियोद्धता: । मत्ता: प्रमत्ता वरदान् विस्मयन्त्यवजानते ॥ ११ ॥
ដូច្នេះ ដោយដឹងថាខ្ញុំគោរពបូជាយ៉ាងលំបាក មនុស្សភាគច្រើនបោះបង់ខ្ញុំ ហើយទៅបូជាទេវតាផ្សេងៗដែលពេញចិត្តឆាប់។ ពេលទទួលបានសិរីរុងរឿងនៃរាជ្យពីទេវតាទាំងនោះ ពួកគេក្លាយជាអួតអាង មមាញឹកដោយមោទនភាព និងប្រមាទក្នុងកាតព្វកិច្ច ដល់ថ្នាក់ហ៊ានប្រមាថទេវតាអ្នកប្រទានពរ។
Verse 12
श्रीशुक उवाच शापप्रसादयोरीशा ब्रह्मविष्णुशिवादय: । सद्य:शापप्रसादोऽङ्ग शिवो ब्रह्मा न चाच्युत: ॥ १२ ॥
ព្រះសុកទេវៈមានព្រះបន្ទូលថា ព្រះព្រហ្ម ព្រះវិෂ្ណុ ព្រះសិវៈ និងទេវតាផ្សេងៗ អាចប្រទានបណ្តាសា ឬពរ។ ព្រះរាជាអើយ ព្រះសិវៈ និងព្រះព្រហ្ម ប្រញាប់ប្រទានបណ្តាសា ឬពរ ប៉ុន្តែព្រះអច្យុតៈ ព្រះអម្ចាស់អស្ចារ្យ មិនដូច្នោះទេ។
Verse 13
अत्र चोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । वृकासुराय गिरिशो वरं दत्त्वाप सङ्कटम् ॥ १३ ॥
ក្នុងករណីនេះ គេនាំយករឿងប្រវត្តិសាស្ត្របុរាណមួយមកនិយាយថា ព្រះគិរីសៈ ម្ចាស់ភ្នំកៃលាស (ព្រះសិវៈ) បានប្រទានពរដល់វೃកាសុរ ហើយបន្ទាប់មកទ្រង់បានជួបសង្គ្រោះធំ។
Verse 14
वृको नामासुर: पुत्र: शकुने: पथि नारदम् । दृष्ट्वाशुतोषं पप्रच्छ देवेषु त्रिषु दुर्मति: ॥ १४ ॥
អសុរឈ្មោះ វൃក បុត្ររបស់សកុនិ ម្តងមួយបានជួបព្រះនារទនៅលើផ្លូវ។ មនុស្សចិត្តអាក្រក់នោះសួរថា ក្នុងចំណោមទេវតាធំទាំងបី អង្គណាអាចធ្វើឲ្យពេញព្រះហឫទ័យបានលឿនបំផុត?
Verse 15
स आह देवं गिरिशमुपाधावाशु सिद्ध्यसि । योऽल्पाभ्यां गुणदोषाभ्यामाशु तुष्यति कुप्यति ॥ १५ ॥
នារទបាននិយាយថា ចូរគោរពបូជាព្រះគិរីសៈ (ព្រះសិវៈ) នោះអ្នកនឹងបានសម្រេចលឿន។ ព្រះអង្គពេញព្រះហឫទ័យឆាប់ដោយគុណតិចតួច ហើយក៏ខឹងឆាប់ដោយកំហុសតិចតួចដែរ។
Verse 16
दशास्यबाणयोस्तुष्ट: स्तुवतोर्वन्दिनोरिव । ऐश्वर्यमतुलं दत्त्वा तत आप सुसङ्कटम् ॥ १६ ॥
ព្រះសិវៈពេញព្រះហឫទ័យចំពោះរាវណៈដប់ក្បាល និងបាណៈ ពេលពួកគេសរសើរព្រះអង្គដូចអ្នកច្រៀងសរសើរនៅរាជសភា។ បន្ទាប់ពីប្រទានអំណាចអស្ចារ្យមិនមានប្រៀប ទ្រង់វិញបានជួបសង្គ្រោះធំ។
Verse 17
इत्यादिष्टस्तमसुर उपाधावत् स्वगात्रत: । केदार आत्मक्रव्येण जुह्वानोऽग्निमुखं हरम् ॥ १७ ॥
ដោយទទួលបានការណែនាំបែបនេះ យក្សនោះបានទៅបូជាព្រះសិវៈនៅកេទារនាថ ដោយកាត់សាច់ចេញពីរាងកាយរបស់ខ្លួន ហើយបោះចូលទៅក្នុងភ្លើងដ៏ពិសិដ្ឋ។
Verse 18
देवोपलब्धिमप्राप्य निर्वेदात् सप्तमेऽहनि । शिरोऽवृश्चत् सुधितिना तत्तीर्थक्लिन्नमूर्धजम् ॥ १८ ॥ तदा महाकारुणिको स धूर्जटि- र्यथा वयं चाग्निरिवोत्थितोऽनलात् । निगृह्य दोर्भ्यां भुजयोर्न्यवारयत् तत्स्पर्शनाद् भूय उपस्कृताकृति: ॥ १९ ॥
វ្ឫកាសុរ មានការខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដោយសារមិនបានឃើញព្រះ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ បន្ទាប់ពីជ្រមុជសក់ក្នុងទឹកដ៏ពិសិដ្ឋ គាត់បានលើកពូថៅបម្រុងនឹងកាត់ក្បាលខ្លួនឯង។
Verse 19
देवोपलब्धिमप्राप्य निर्वेदात् सप्तमेऽहनि । शिरोऽवृश्चत् सुधितिना तत्तीर्थक्लिन्नमूर्धजम् ॥ १८ ॥ तदा महाकारुणिको स धूर्जटि- र्यथा वयं चाग्निरिवोत्थितोऽनलात् । निगृह्य दोर्भ्यां भुजयोर्न्यवारयत् तत्स्पर्शनाद् भूय उपस्कृताकृति: ॥ १९ ॥
នៅពេលនោះ ព្រះសិវៈដ៏មានព្រះທ័យមេត្តាករុណាបំផុត បានក្រោកឡើងពីភ្លើងបូជា ហើយចាប់ដៃទាំងពីររបស់យក្សនោះ។ ដោយការប៉ះរបស់ព្រះសិវៈ រាងកាយរបស់គេក៏បានជាសះស្បើយឡើងវិញ។
Verse 20
तमाह चाङ्गालमलं वृणीष्व मे यथाभिकामं वितरामि ते वरम् । प्रीयेय तोयेन नृणां प्रपद्यता- महो त्वयात्मा भृशमर्द्यते वृथा ॥ २० ॥
ព្រះសិវៈមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់គេថា៖ មិត្តអើយ សូមឈប់ទៅ! ចូរសុំពរដែលអ្នកចង់បានចុះ។ ឱ! អ្នកបានធ្វើបាបរាងកាយខ្លួនឯងដោយគ្មានហេតុផល ព្រោះយើងពេញចិត្តតែនឹងទឹកដែលអ្នកគោរពបូជាជូនប៉ុណ្ណោះ។
Verse 21
देवं स वव्रे पापीयान् वरं भूतभयावहम् । यस्य यस्य करं शीर्ष्णि धास्ये स म्रियतामिति ॥ २१ ॥
វ្ឫកាសុរដ៏ පាបកម្ម បានជ្រើសរើសពរដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដល់សត្វលោកទាំងឡាយ។ គេបានពោលថា៖ «សូមឱ្យអ្នកណាដែលទូលបង្គំដាក់ដៃលើក្បាល អ្នកនោះត្រូវស្លាប់ចុះ»។
Verse 22
तच्छ्रुत्वा भगवान् रुद्रो दुर्मना इव भारत । ॐ इति प्रहसंस्तस्मै ददेऽहेरमृतं यथा ॥ २२ ॥
ពេលបានឮដូច្នោះ ព្រះភគវាន រុទ្រៈ ហាក់ដូចជាមានចិត្តកង្វល់បន្តិច ឱ កូនចៅភារតៈ។ ទោះយ៉ាងណា ព្រះអង្គបញ្ចេញសូរ «អោម» ជាសញ្ញាយល់ព្រម ហើយប្រទានពរដល់ វ្រឹក ដោយញញឹមប្រមាថ ដូចជាផ្តល់ទឹកដោះគោឲ្យពស់ពិស។
Verse 23
स तद्वरपरीक्षार्थं शम्भोर्मूर्ध्नि किलासुर: । स्वहस्तं धातुमारेभे सोऽबिभ्यत् स्वकृताच्छिव: ॥ २३ ॥
ដើម្បីសាកល្បងពរនោះ អសុរៈបានព្យាយាមដាក់ដៃរបស់ខ្លួនលើក្បាលព្រះសម្ភូ។ ដូច្នេះ ព្រះសិវៈក៏ភ័យខ្លាចដោយសារការធ្វើរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់។
Verse 24
तेनोपसृष्ट: सन्त्रस्त: पराधावन् सवेपथु: । यावदन्तं दिवो भूमे: कष्ठानामुदगादुदक् ॥ २४ ॥
ពេលអសុរៈដេញតាម ព្រះសិវៈបានរត់គេចយ៉ាងលឿនពីទីស្ថាននៅទិសជើង ដោយញ័រពីការភ័យខ្លាច។ ព្រះអង្គរត់ដល់ព្រំដែននៃផែនដី មេឃ និងជ្រុងទាំងឡាយនៃសកលលោក។
Verse 25
अजानन्त: प्रतिविधिं तूष्णीमासन् सुरेश्वरा: । ततो वैकुण्ठमगमद् भास्वरं तमस: परम् ॥ २५ ॥ यत्र नारायण: साक्षान्न्यासिनां परमो गति: । शान्तानां न्यस्तदण्डानां यतो नावर्तते गत: ॥ २६ ॥
ព្រះទេវតាធំៗមិនដឹងវិធីបំបាត់ពរនោះ ទើបនៅស្ងៀម។ បន្ទាប់មក ព្រះសិវៈបានទៅដល់វៃគុន្ឋៈដ៏ភ្លឺរលោង លើសពីភាពងងឹតទាំងអស់ ដែលមានព្រះនារាយណៈប្រទាក់សាក្សាត។ នោះជាគោលដៅខ្ពស់បំផុតរបស់សន្យាសីដែលស្ងប់ស្ងាត់ និងបោះបង់អំពើហិង្សា; អ្នកទៅទីនោះមិនត្រឡប់មកវិញទេ។
Verse 26
अजानन्त: प्रतिविधिं तूष्णीमासन् सुरेश्वरा: । ततो वैकुण्ठमगमद् भास्वरं तमस: परम् ॥ २५ ॥ यत्र नारायण: साक्षान्न्यासिनां परमो गति: । शान्तानां न्यस्तदण्डानां यतो नावर्तते गत: ॥ २६ ॥
ព្រះទេវតាធំៗមិនដឹងវិធីបំបាត់ពរនោះ ទើបនៅស្ងៀម។ បន្ទាប់មក ព្រះសិវៈបានទៅដល់វៃគុន្ឋៈដ៏ភ្លឺរលោង លើសពីភាពងងឹតទាំងអស់ ដែលមានព្រះនារាយណៈប្រទាក់សាក្សាត។ នោះជាគោលដៅខ្ពស់បំផុតរបស់សន្យាសីដែលស្ងប់ស្ងាត់ និងបោះបង់អំពើហិង្សា; អ្នកទៅទីនោះមិនត្រឡប់មកវិញទេ។
Verse 27
तं तथाव्यसनं दृष्ट्वा भगवान् वृजिनार्दन: । दूरात् प्रत्युदियाद् भूत्वा बटुको योगमायया ॥ २७ ॥ मेखलाजिनदण्डाक्षैस्तेजसाग्निरिव ज्वलन् । अभिवादयामास च तं कुशपाणिर्विनीतवत् ॥ २८ ॥
ពីចម្ងាយ ព្រះបរមព្រះអម្ចាស់ វ្រឹជិនារទន បានឃើញថា ព្រះសិវៈកំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់។ ដូច្នេះ ដោយអំណាចយោគមាយា ព្រះអង្គបានយករូបជាសិស្សព្រហ្មចារីវ័យក្មេង ពាក់ខ្សែក្រវាត់សក្ការៈ ស្បែកក្តាន់ កាន់ឈើដំបង និងមាលាជប ហើយមកមុខវ្រឹកាសុរៈ។ ពន្លឺតេជៈរបស់ព្រះអង្គភ្លឺដូចភ្លើង; កាន់ស្មៅកុសៈក្នុងដៃ ព្រះអង្គបានសំពះអសុរៈដោយសុភាព។
Verse 28
तं तथाव्यसनं दृष्ट्वा भगवान् वृजिनार्दन: । दूरात् प्रत्युदियाद् भूत्वा बटुको योगमायया ॥ २७ ॥ मेखलाजिनदण्डाक्षैस्तेजसाग्निरिव ज्वलन् । अभिवादयामास च तं कुशपाणिर्विनीतवत् ॥ २८ ॥
ក្នុងរូបបតុកដែលតុបតែងដោយខ្សែក្រវាត់សក្ការៈ ស្បែកក្តាន់ ឈើដំបង និងមាលាជប ព្រះអម្ចាស់ភ្លឺចែងចាំងដូចភ្លើង។ កាន់ស្មៅកុសៈក្នុងដៃ ព្រះអង្គបានអភិវាទវ្រឹកាសុរៈដោយសុភាព។
Verse 29
श्रीभगवानुवाच शाकुनेय भवान् व्यक्तं श्रान्त: किं दूरमागत: । क्षणं विश्रम्यतां पुंस आत्मायं सर्वकामधुक् ॥ २९ ॥
ព្រះបរមព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ កូនរបស់សាកុនិ! អ្នកមើលទៅហត់នឿយច្បាស់ណាស់; ហេតុអ្វីបានមកពីចម្ងាយដល់如此? សូមសម្រាកមួយភ្លែត។ ព្រោះរាងកាយនេះហើយជាឧបករណ៍បំពេញបំណងទាំងអស់របស់មនុស្ស»។
Verse 30
यदि न: श्रवणायालं युष्मद्व्यवसितं विभो । भण्यतां प्रायश: पुम्भिर्धृतै: स्वार्थान् समीहते ॥ ३० ॥
ឱ ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានអានុភាព! ប្រសិនបើយើងសមរម្យសម្រាប់ស្តាប់ សូមប្រាប់គោលបំណងរបស់អ្នក។ ជាទូទៅ មនុស្សសម្រេចកិច្ចការរបស់ខ្លួនដោយពឹងផ្អែកលើជំនួយពីអ្នកដទៃ។
Verse 31
श्रीशुक उवाच एवं भगवता पृष्टो वचसामृतवर्षिणा । गतक्लमोऽब्रवीत्तस्मै यथापूर्वमनुष्ठितम् ॥ ३१ ॥
ព្រះសុកទេវៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ ពេលព្រះអម្ចាស់សួរដោយពាក្យពេចន៍ផ្អែមដូចភ្លៀងអម្រឹត ការហត់នឿយរបស់វ្រឹកាក៏ស្រកទៅ។ បន្ទាប់មក គេបានប្រាប់ព្រះអង្គអំពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្លួនបានធ្វើមកមុន ដោយត្រឹមត្រូវតាមពិត។
Verse 32
श्रीभगवानुवाच एवं चेत्तर्हि तद्वाक्यं न वयं श्रद्दधीमहि । यो दक्षशापात् पैशाच्यं प्राप्त: प्रेतपिशाचराट् ॥ ३२ ॥
ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ ប្រសិនបើដូច្នោះមែន យើងមិនអាចជឿពាក្យរបស់ព្រះសិវៈបានទេ។ ដោយសារបណ្តាសារបស់ទក្ស ទ្រង់បានក្លាយជាស្តេចនៃពួកប្រេត និងបីសាច។
Verse 33
यदि वस्तत्र विश्रम्भो दानवेन्द्र जगद्गुरौ । तर्ह्यङ्गाशु स्वशिरसि हस्तं न्यस्य प्रतीयताम् ॥ ३३ ॥
ឱស្តេចនៃពួកអសុរអើយ ប្រសិនបើអ្នកមានជំនឿលើទ្រង់ដែលជាគ្រូនៃចក្រវាឡ ចូរដាក់ដៃលើក្បាលរបស់អ្នកភ្លាម ហើយមើលថានឹងមានអ្វីកើតឡើង។
Verse 34
यद्यसत्यं वच: शम्भो: कथञ्चिद् दानवर्षभ । तदैनं जह्यसद्वाचं न यद वक्तानृतं पुन: ॥ ३४ ॥
ឱកំពូលនៃពួកអសុរ ប្រសិនបើពាក្យរបស់ព្រះសិវៈមិនពិតតាមវិធីណាក៏ដោយ ចូរសម្លាប់អ្នកកុហកនោះចោលទៅ ដើម្បីកុំឱ្យគាត់កុហកទៀត។
Verse 35
इत्थं भगवतश्चित्रैर्वचोभि: स सुपेशलै: । भिन्नधीर्विस्मृत: शीर्ष्णि स्वहस्तं कुमतिर्न्यधात् ॥ ३५ ॥
ដោយវង្វេងនឹងពាក្យសម្តីដ៏ពីរោះពិសារបស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ វ្រកាសុរដ៏ល្ងង់ខ្លៅក៏ដាក់ដៃលើក្បាលរបស់ខ្លួនដោយមិនដឹងខ្លួន។
Verse 36
अथापतद् भिन्नशिरा: वज्राहत इव क्षणात् । जयशब्दो नम:शब्द: साधुशब्दोऽभवद् दिवि ॥ ३६ ॥
ភ្លាមៗនោះ ក្បាលរបស់គាត់បានបែកខ្ទេច ហាក់បីដូចជាត្រូវរន្ទះបាញ់ ហើយអសុរក៏ដួលស្លាប់ទៅ។ ពីលើមេឃគេឮសម្រែកថា «ជយោ!» «គោរព!» និង «សាធុ!»។
Verse 37
मुमुचु: पुष्पवर्षाणि हते पापे वृकासुरे । देवर्षिपितृगन्धर्वा मोचित: सङ्कटाच्छिव: ॥ ३७ ॥
ពេលវ្រឹកាសុរៈអ្នកមានបាបត្រូវបានសម្លាប់ ព្រះឥសីស្ថានសួគ៌ ពិត្រ និងគន្ធព្វ បានបង្អួតផ្កាធ្លាក់ដូចភ្លៀង; ព្រះសិវៈក៏រួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់។
Verse 38
मुक्तं गिरिशमभ्याह भगवान् पुरुषोत्तम: । अहो देव महादेव पापोऽयं स्वेन पाप्मना ॥ ३८ ॥ हत: को नु महत्स्वीश जन्तुर्वै कृतकिल्बिष: । क्षेमी स्यात् किमु विश्वेशे कृतागस्को जगद्गुरौ ॥ ३९ ॥
បន្ទាប់មក ព្រះភគវាន ពុរុសោត្តមៈ បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះគិរីសៈដែលរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ថា៖ «អហោ ទេវៈ មហាទេវៈ! មើលចុះ មនុស្សអាក្រក់នេះត្រូវបានបំផ្លាញដោយផលបាបរបស់ខ្លួនឯង។ ឱ ព្រះអីសៈ សត្វណាអាចសង្ឃឹមសុខសាន្តបាន ប្រសិនបើវាប្រមាថមហាត្មា? ហើយបើលើកលែងទោសទៅទៀត ប្រសិនបើវាប្រព្រឹត្តអំពើខុសចំពោះព្រះម្ចាស់នៃសកលលោក និងគ្រូរបស់ពិភពលោក!»
Verse 39
मुक्तं गिरिशमभ्याह भगवान् पुरुषोत्तम: । अहो देव महादेव पापोऽयं स्वेन पाप्मना ॥ ३८ ॥ हत: को नु महत्स्वीश जन्तुर्वै कृतकिल्बिष: । क्षेमी स्यात् किमु विश्वेशे कृतागस्को जगद्गुरौ ॥ ३९ ॥
បន្ទាប់មក ព្រះភគវាន ពុរុសោត្តមៈ បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះគិរីសៈដែលរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ថា៖ «អហោ ទេវៈ មហាទេវៈ! មើលចុះ មនុស្សអាក្រក់នេះត្រូវបានបំផ្លាញដោយផលបាបរបស់ខ្លួនឯង។ ឱ ព្រះអីសៈ សត្វណាអាចសង្ឃឹមសុខសាន្តបាន ប្រសិនបើវាប្រមាថមហាត្មា? ហើយបើលើកលែងទោសទៅទៀត ប្រសិនបើវាប្រព្រឹត្តអំពើខុសចំពោះព្រះម្ចាស់នៃសកលលោក និងគ្រូរបស់ពិភពលោក!»
Verse 40
य एवमव्याकृतशक्त्युदन्वत: परस्य साक्षात् परमात्मनो हरे: । गिरित्रमोक्षं कथयेच्छृणोति वा विमुच्यते संसृतिभिस्तथारिभि: ॥ ४० ॥
ព្រះហរិ ជាព្រះអាត្មាខ្ពស់បំផុតដែលបង្ហាញដោយផ្ទាល់ និងជាសមុទ្រអនន្តនៃអំណាចអស្ចារ្យមិនអាចវាស់វែងបាន។ អ្នកណាដែលសូត្រ ឬស្តាប់លីឡាដែលព្រះองค์បានសង្គ្រោះព្រះគិរីត្រ (សិវៈ) នេះ នឹងរួចផុតពីសត្រូវទាំងឡាយ និងវដ្តកំណើត-មរណៈ។
Frequently Asked Questions
Śiva is described as closely connected with material nature and responding through the guṇas; thus, worship directed to his manifestations within the material elements can yield corresponding enjoyments and powers. These results are within prakṛti and therefore do not necessarily purify the heart or free one from bondage.
Kṛṣṇa states that when He especially favors someone, He may gradually remove wealth so the devotee’s dependence on temporary supports collapses. Abandoned by fair-weather associates and frustrated in material striving, the person turns toward devotees, develops sobriety (vairāgya), and realizes the Absolute—achieving the lasting good that prosperity often delays.
Vṛkāsura, a demon described as a son of Śakuni’s, performed severe worship of Śiva at Kedāranātha and asked for a fearful benediction: that anyone he touched on the head with his hand would die instantly.
After receiving the boon, Vṛkāsura attempted to test it by placing his hand on Śiva’s head. Because the boon was irrevocable and immediately effective, Śiva had to flee, demonstrating the peril of granting power to the impure-minded and the limits of quick-pleasure religiosity.
Hari used Yoga-māyā to appear as a brahmacārī student and, through artful reasoning, induced Vṛkāsura to ‘test’ the boon by placing his own hand on his head. The demon’s head shattered instantly, and Śiva was delivered—showing Hari as the ultimate protector even of the devas.
The chapter states that one who recites or hears this līlā becomes freed from enemies and from the repetition of birth and death, indicating both immediate protection (poṣaṇa) and the ultimate fruit of devotion—release from saṁsāra.