Adhyaya 48
Kṛṣṇa Visits Trivakrā; Akrūra’s Praise and the Hastināpura Mission
បន្ទាប់ពីស្តាប់របាយការណ៍របស់ឧទ្ធវៈ និងការរៀបចំមធុរាបន្ទាប់ពីកំសៈដួលរលំ ព្រះក្រឹṣṇa បន្តបំពេញកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួន និងនយោបាយ។ ព្រះអង្គទៅជួប ត្រីវក្រា ស្រីបម្រើដែលធ្លាប់ថ្វាយក្រអូបចន្ទន៍; ផ្ទះនាងពោរពេញដោយភាពប្រណិតលួងលោម ហើយព្រះអង្គតាមទម្លាប់មនុស្ស ប្រទានស្និទ្ធស្នាលដល់នាង។ ទោះយ៉ាងណា គម្ពីរបង្ហាញថា ការប៉ះពាល់ព្រះក្រឹṣṇa បរិសុទ្ធចិត្ត—ក្លិនក្រអូបពីព្រះបាទដូចផ្កាឈូក បន្ធូរតណ្ហា និងលុបបំបាត់ទុក្ខនាង។ ព្រះអង្គចាកចេញដោយសន្យាពរនៅពេលក្រោយ ហើយព្រមានថា ការជ្រើសរើសតែសុខស្រួលអារម្មណ៍ក្រោយបូជាវិṣṇu គឺជាពរអន់។ បន្ទាប់មកទៅផ្ទះ អក្រૂરៈ ដែលលាងព្រះបាទ (pāda-prakṣālana) និងបូជា ហើយសរសើរព្រះក្រឹṣṇa-បលរាមៈ ជាមូលហេតុអទ្វ័យ អ្នកគ្រប់គ្រងគុណៈ និងអ្នកស្តារធម៌វេដៈតាមអវតារ។ ព្រះក្រឹṣṇa ពេញព្រះហឫទ័យ សរសើរអ្នកបរិសុទ្ធថាជាអ្នកបរិសុទ្ធលើសគេ ហើយបញ្ជូនអក្រૂરៈទៅហស្តិនាបុរ ដើម្បីស៊ើបសួរស្ថានភាពបណ្ឌវៈក្រោម ធ្រិតរាស្ត្រ—បើកផ្លូវរឿងការទូត និងការការពារ (poṣaṇa)។
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच अथ विज्ञाय भगवान् सर्वात्मा सर्वदर्शन: । सैरन्ध्रया: कामतप्ताया: प्रियमिच्छन् गृहं ययौ ॥ १ ॥
ព្រះស្រីសុកទេវៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់ពីទ្រង់ជ្រាបរបាយការណ៍របស់ឧទ្ធវៈ ព្រះភគវាន ស្រីក្រឹષ્ણ ដែលជាព្រះអាត្មានៃសព្វសត្វ និងជ្រាបគ្រប់យ៉ាង បានប្រាថ្នាធ្វើឲ្យនាងទ្រីវក្រា ស្រីបម្រើដែលរងកម្តៅកាម សប្បាយចិត្ត ដូច្នេះទ្រង់បានទៅផ្ទះនាង។
Verse 2
महार्होपस्करैराढ्यं कामोपायोपबृंहितम् । मुक्तादामपताकाभिर्वितानशयनासनै: । धूपै: सुरभिभिर्दीपै: स्रग्गन्धैरपि मण्डितम् ॥ २ ॥
ផ្ទះរបស់ទ្រីវក្រា ត្រូវបានតុបតែងយ៉ាងប្រណីតដោយគ្រឿងសង្ហារឹមថ្លៃថ្នូរ និងសម្ភារៈបង្កើនកាមរាគៈ។ មានខ្សែមុត្ដា បដា វិតាន គ្រែ និងកៅអីល្អៗ ព្រមទាំងធូបក្រអូប ចង្កៀង ពួងផ្កា និងក្លិនចន្ទន៍តុបតែងស្រស់ស្អាត។
Verse 3
गृहं तमायान्तमवेक्ष्य सासनात् सद्य: समुत्थाय हि जातसम्भ्रमा । यथोपसङ्गम्य सखीभिरच्युतं सभाजयामास सदासनादिभि: ॥ ३ ॥
ពេលទ្រីវក្រាឃើញព្រះអង្គកំពុងមកដល់ផ្ទះ នាងបានលោតឡើងពីកៅអីភ្លាមៗដោយភាពរំភើប។ នាងបានចូលទៅជិតព្រះអច្យុតៈជាមួយមិត្តស្រីៗ ហើយស្វាគមន៍ដោយក្តីគោរព ដោយថ្វាយកៅអីល្អបំផុត និងគ្រឿងបូជាផ្សេងៗ។
Verse 4
तथोद्धव: साधु तयाभिपूजितो न्यषीददुर्व्यामभिमृश्य चासनम् । कृष्णोऽपि तूर्णं शयनं महाधनं विवेश लोकाचरितान्यनुव्रत: ॥ ४ ॥
ដូចគ្នានោះ នាងក៏គោរពឧទ្ធវៈអ្នកសុចរិតដោយផ្តល់កៅអីកិត្តិយស; ប៉ុន្តែឧទ្ធវៈគ្រាន់តែប៉ះកៅអីហើយអង្គុយលើដី។ បន្ទាប់មក ព្រះក្រឹષ્ણ ដោយអនុវត្តតាមទំនៀមទម្លាប់មនុស្សលោក បានឡើងអង្គុយសម្រាកលើគ្រែដ៏ប្រណីតនោះយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
Verse 5
सा मज्जनालेपदुकूलभूषण- स्रग्गन्धताम्बूलसुधासवादिभि: । प्रसाधितात्मोपससार माधवं सव्रीडलीलोत्स्मितविभ्रमेक्षितै: ॥ ५ ॥
ត្រីវក្រា បានងូតទឹក លាបគ្រឿងក្រអូបលើកាយ ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ល្អ ប្រដាប់អលង្ការ ពាក់កម្រងផ្កា និងទឹកអប់; នាងញ៉ាំតាំបូល ផឹកស្រាក្រអូបជាដើម ហើយចូលទៅជិតព្រះមាធវៈដោយស្នាមញញឹមខ្មាស់អៀនលេងល្បែង និងភ្នែកចោលចោល។
Verse 6
आहूय कान्तां नवसङ्गमह्रिया विशङ्कितां कङ्कणभूषिते करे । प्रगृह्य शय्यामधिवेश्य रामया रेमेऽनुलेपार्पणपुण्यलेशया ॥ ६ ॥
ព្រះអង្គបានហៅនាងជាទីស្រឡាញ់ ដែលខ្មាស់អៀន និងកង្វល់ចំពោះការជិតស្និទ្ធថ្មីៗនោះ; ព្រះអង្គចាប់ដៃដែលពាក់កងដៃរបស់នាង ហើយនាំនាងឡើងអង្គុយលើគ្រែ។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបានរីករាយជាមួយនាងស្រស់ស្អាត—ដែលសេចក្តីបុណ្យតិចតួចរបស់នាង គ្រាន់តែបានថ្វាយអង្គលាបក្រអូបដល់ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ។
Verse 7
सानङ्गतप्तकुचयोरुरसस्तथाक्ष्णो- र्जिघ्रन्त्यनन्तचरणेन रुजो मृजन्ती । दोर्भ्यां स्तनान्तरगतं परिरभ्य कान्त- मानन्दमूर्तिमजहादतिदीर्घतापम् ॥ ७ ॥
ត្រឹមតែបានស្រូបក្លិនក្រអូបនៃព្រះបាទដូចផ្កាឈូករបស់ព្រះក្រឹស្ណៈ ត្រីវក្រាបានលាងចោលកម្តៅកាមដែលកាមទេវាបង្កើតនៅសុដន់ ទ្រូង និងភ្នែក។ បន្ទាប់មក នាងបានអោបព្រះស្រីក្រឹស្ណៈ—រូបមន្តនៃអានន្ទ—ដោយដៃទាំងពីរ ដាក់ព្រះអង្គនៅចន្លោះសុដន់ ហើយបោះបង់ទុក្ខក្តៅយូរអង្វែងរបស់នាង។
Verse 8
सैवं कैवल्यनाथं तं प्राप्य दुष्प्राप्यमीश्वरम् । अङ्गरागार्पणेनाहो दुर्भगेदमयाचत ॥ ८ ॥
ដូច្នេះ ដោយតែការថ្វាយអង្គលាបក្រអូបប៉ុណ្ណោះ នាងបានទទួលបានព្រះអម្ចាស់ដែលពិបាកនឹងបាន—ព្រះនាយកនៃកៃវល្យៈ—ប៉ុន្តែត្រីវក្រាអភ័ព្វ—អូហ៍!—បានដាក់សំណើនេះចំពោះព្រះអង្គ។
Verse 9
सहोष्यतामिह प्रेष्ठ दिनानि कतिचिन्मया । रमस्व नोत्सहे त्यक्तुं सङ्गं तेऽम्बुरुहेक्षण ॥ ९ ॥
[ត្រីវក្រា និយាយ:] ឱ ព្រះអង្គជាទីស្រឡាញ់ សូមស្នាក់នៅទីនេះជាមួយខ្ញុំបន្តទៀតប៉ុន្មានថ្ងៃ ហើយសូមរីករាយ។ ឱ ព្រះអង្គមានភ្នែកដូចផ្កាឈូក ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបោះបង់សង្គមរបស់ព្រះអង្គបានទេ។
Verse 10
तस्यै कामवरं दत्त्वा मानयित्वा च मानद: । सहोद्धवेन सर्वेश: स्वधामागमद् ऋद्धिमत् ॥ १० ॥
ព្រះក្រឹស្ណៈ ព្រះអម្ចាស់នៃសត្វទាំងអស់ បានប្រទានពរឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់នាងសម្រេច ហើយគោរពកិត្តិយសដល់ ត្រីវក្រា រួចត្រឡប់ទៅធាមដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ ជាមួយឧទ្ធវៈ។
Verse 11
दुराराध्यं समाराध्य विष्णुं सर्वेश्वरेश्वरम् । यो वृणीते मनोग्राह्यमसत्त्वात् कुमनीष्यसौ ॥ ११ ॥
ព្រះវិស្ណុ ព្រះអម្ចាស់លើសព្រះអម្ចាស់ទាំងអស់ ជាទូទៅពិបាកឲ្យចូលដល់។ អ្នកណាអារាធនាព្រះអង្គបានត្រឹមត្រូវហើយតែជ្រើសពរជាសេចក្តីសុខតាមអារម្មណ៍លោកិយ នោះជាមនុស្សបញ្ញាទាប ព្រោះពេញចិត្តនឹងផលតិចតួច។
Verse 12
अक्रूरभवनं कृष्ण: सहरामोद्धव: प्रभु: । किञ्चिच्चिकीर्षयन् प्रागादक्रूरप्रीयकाम्यया ॥ १२ ॥
បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ក្រឹស្ណៈ បានទៅផ្ទះអក្រូរ ជាមួយព្រះបលរាម និងឧទ្ធវៈ ដើម្បីឲ្យកិច្ចការខ្លះបានសម្រេច ហើយព្រះអង្គក៏ប្រាថ្នាឲ្យអក្រូររីករាយផងដែរ។
Verse 13
स तान्नरवरश्रेष्ठानाराद् वीक्ष्य स्वबान्धवान् । प्रत्युत्थाय प्रमुदित: परिष्वज्याभिनन्द्य च ॥ १३ ॥ ननाम कृष्णं रामं च स तैरप्यभिवादित: । पूजयामास विधिवत् कृतासनपरिग्रहान् ॥ १४ ॥
ពេលអក្រូរឃើញពីចម្ងាយថា សាច់ញាតិរបស់ខ្លួន និងបុរសដ៏ប្រសើរបំផុតកំពុងមកដល់ គាត់ក៏ក្រោកឡើងដោយសេចក្តីរីករាយ។ បន្ទាប់ពីអោប និងស្វាគមន៍ គាត់បានក្រាបបង្គំចំពោះព្រះក្រឹស្ណៈ និងព្រះបលរាម ហើយព្រះអង្គទាំងពីរបានឆ្លើយស្វាគមន៍វិញ។ ពេលភ្ញៀវអង្គុយលើអាសនៈរួច អក្រូរបានបូជាតាមវិធីសាស្ត្រ។
Verse 14
स तान्नरवरश्रेष्ठानाराद् वीक्ष्य स्वबान्धवान् । प्रत्युत्थाय प्रमुदित: परिष्वज्याभिनन्द्य च ॥ १३ ॥ ननाम कृष्णं रामं च स तैरप्यभिवादित: । पूजयामास विधिवत् कृतासनपरिग्रहान् ॥ १४ ॥
ពេលអក្រូរឃើញពីចម្ងាយថា សាច់ញាតិរបស់ខ្លួន និងបុរសដ៏ប្រសើរបំផុតកំពុងមកដល់ គាត់ក៏ក្រោកឡើងដោយសេចក្តីរីករាយ។ បន្ទាប់ពីអោប និងស្វាគមន៍ គាត់បានក្រាបបង្គំចំពោះព្រះក្រឹស្ណៈ និងព្រះបលរាម ហើយព្រះអង្គទាំងពីរបានឆ្លើយស្វាគមន៍វិញ។ ពេលភ្ញៀវអង្គុយលើអាសនៈរួច អក្រូរបានបូជាតាមវិធីសាស្ត្រ។
Verse 15
पादावनेजनीरापो धारयन् शिरसा नृप । अर्हणेनाम्बरैर्दिव्यैर्गन्धस्रग्भूषणोत्तमै: ॥ १५ ॥ अर्चित्वा शिरसानम्य पादावङ्कगतौ मृजन् । प्रश्रयावनतोऽक्रूर: कृष्णरामावभाषत ॥ १६ ॥
ឱ ព្រះរាជា អក្រೂರៈបានលាងព្រះបាទរបស់ព្រះក្រឹស្ណ និងព្រះបលរាម ហើយយកទឹកលាងព្រះបាទនោះដាក់លើក្បាល។ បន្ទាប់មកគាត់បានថ្វាយសម្លៀកបំពាក់ទិព្វ ចន្ទន៍ក្រអូប កម្រងផ្កា និងគ្រឿងអលង្ការល្អបំផុត ដើម្បីបូជាព្រះអម្ចាស់ទាំងពីរ។
Verse 16
पादावनेजनीरापो धारयन् शिरसा नृप । अर्हणेनाम्बरैर्दिव्यैर्गन्धस्रग्भूषणोत्तमै: ॥ १५ ॥ अर्चित्वा शिरसानम्य पादावङ्कगतौ मृजन् । प्रश्रयावनतोऽक्रूर: कृष्णरामावभाषत ॥ १६ ॥
ក្រោយបូជាព្រះអម្ចាស់ទាំងពីររួច អក្រೂರៈបានក្រាបដោយដាក់ក្បាលលើដី។ បន្ទាប់មកគាត់ដាក់ព្រះបាទរបស់ព្រះក្រឹស្ណលើភ្លៅ ហើយម៉ាស្សាដោយទន់ភ្លន់ ព្រមទាំងនិយាយដោយសុភាពរាបសារ ទៅកាន់ព្រះក្រឹស្ណ និងព្រះបលរាម។
Verse 17
दिष्ट्या पापो हत: कंस: सानुगो वामिदं कुलम् । भवद्भयामुद्धृतं कृच्छ्राद् दुरन्ताच्च समेधितम् ॥ १७ ॥
[អក្រೂರៈបាននិយាយ:] វាជាសំណាងដ៏ល្អរបស់យើង ដែលព្រះអម្ចាស់ទាំងពីរបានសម្លាប់កংসៈអ្នកអាក្រក់ជាមួយអ្នកតាមរបស់គាត់។ ព្រះអង្គបានសង្គ្រោះវង្សកុលរបស់យើងពីទុក្ខលំបាកមិនចប់ និងធ្វើឲ្យវារីកចម្រើនឡើងវិញ។
Verse 18
युवां प्रधानपुरुषौ जगद्धेतू जगन्मयौ । भवद्भयां न विना किञ्चित्परमस्ति न चापरम् ॥ १८ ॥
ព្រះអង្គទាំងពីរគឺជាបុគ្គលបរមដើមកំណើត ជាមូលហេតុនៃលោក និងជាសារធាតុនៃលោកផ្ទាល់។ ក្រៅពីព្រះអង្គ មិនមានទាំងមូលហេតុស្ដើងៗ ឬផលបង្ហាញណាមួយឡើយ។
Verse 19
आत्मसृष्टमिदं विश्वमन्वाविश्य स्वशक्तिभि: । ईयते बहुधा ब्रह्मन् श्रुतप्रत्यक्षगोचरम् ॥ १९ ॥
ឱ ព្រះសច្ចធម៌បរម, ដោយថាមពលផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបង្កើតលោកនេះ ហើយបន្ទាប់មកចូលស្ថិតនៅក្នុងវា។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គអាចត្រូវបានដឹងក្នុងរូបភាពជាច្រើន តាមរយៈការស្តាប់ពីអាជ្ញាធរសាស្ត្រ និងតាមបទពិសោធន៍ផ្ទាល់។
Verse 20
यथा हि भूतेषु चराचरेषु मह्यादयो योनिषु भान्ति नाना । एवं भवान् केवल आत्मयोनि- ष्वात्मात्मतन्त्रो बहुधा विभाति ॥ २० ॥
ដូចជាធាតុដើមៗ ដូចជាដីជាដើម បង្ហាញខ្លួនជាច្រើនរូបរាងក្នុងសត្វចល និងអចលទាំងអស់ ដូច្នេះដែរ ព្រះអង្គ—ព្រះបរមាត្មាឯកតែឯករាជ្យ—ទ្រង់បង្ហាញជាច្រើនបែបក្នុងវត្ថុវិចិត្រនៃសೃષ્ટិរបស់ព្រះអង្គ។
Verse 21
सृजस्यथो लुम्पसि पासि विश्वं रजस्तम:सत्त्वगुणै: स्वशक्तिभि: । न बध्यसे तद्गुणकर्मभिर्वा ज्ञानात्मनस्ते क्व च बन्धहेतु: ॥ २१ ॥
ដោយអំណាចផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ គឺគុណៈរាជស៍ តមស៍ និងសត្ត្វៈ ព្រះអង្គបង្កើត បំផ្លាញ និងថែរក្សាចក្រវាល; ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិនដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធដោយគុណៈទាំងនោះ ឬដោយកម្មដែលវាបង្កើតឡើយ។ ព្រះអង្គជាប្រភពដើមនៃចំណេះដឹង; តើអ្វីអាចធ្វើឲ្យព្រះអង្គជាប់ក្នុងមាយាបាន?
Verse 22
देहाद्युपाधेरनिरूपितत्वाद् भवो न साक्षान्न भिदात्मन: स्यात् । अतो न बन्धस्तव नैव मोक्ष: स्यातां निकामस्त्वयि नोऽविवेक: ॥ २२ ॥
ព្រោះមិនដែលមានការបង្ហាញថាព្រះអង្គត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអุปាធិវត្ថុ ដូចជារាងកាយជាដើម ទេ ដូច្នេះសម្រាប់ព្រះអង្គ មិនមានកំណើតតាមន័យត្រង់ និងមិនមានទ្វ័យភាពក្នុងអាត្មា។ ហេតុនេះ ព្រះអង្គមិនមានទាំងការចងចាប់ និងការលោះលែង; បើហាក់ដូចមាន នោះដោយព្រះលីឡាឆន្ទៈរបស់ព្រះអង្គ ឬដោយអវិវេករបស់យើង។
Verse 23
त्वयोदितोऽयं जगतो हिताय यदा यदा वेदपथ: पुराण: । बाध्येत पाषण्डपथैरसद्भि- स्तदा भवान् सत्त्वगुणं बिभर्ति ॥ २३ ॥
ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់សកលលោក ព្រះអង្គបានប្រកាសផ្លូវបុរាណនៃវេទៈតាំងពីដើម។ រាល់ពេលដែលផ្លូវនោះត្រូវបានរារាំងដោយមនុស្សអាក្រក់ដែលដើរតាមផ្លូវអធេវនិយមរបស់ពួកបាសណ្ឌៈ ព្រះអង្គនឹងទទួលអវតារ ដែលស្ថិតក្នុងគុណៈសត្ត្វៈដ៏លើសលប់។
Verse 24
स त्वं प्रभोऽद्य वसुदेवगृहेऽवतीर्ण: स्वांशेन भारमपनेतुमिहासि भूमे: । अक्षौहिणीशतवधेन सुरेतरांश- राज्ञाममुष्य च कुलस्य यशो वितन्वन् ॥ २४ ॥
ឱព្រះអម្ចាស់! ព្រះអង្គនោះឯង នៅថ្ងៃនេះបានអវតារចុះក្នុងគេហដ្ឋានវសុទេវៈ ជាមួយនឹងភាគពេញលេញរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីដកបន្ទុកផែនដី។ ដោយសម្លាប់កងទ័ពអក្សោហិណីរាប់រយ ដែលដឹកនាំដោយស្តេចៗជាអಂશនៃសត្រូវទេវតា ព្រះអង្គក៏បានពង្រីកកិត្តិយសនៃវង្សយើងផងដែរ។
Verse 25
अद्येश नो वसतय: खलु भूरिभागा य: सर्वदेवपितृभूतनृदेवमूर्ति: । यत्पादशौचसलिलं त्रिजगत् पुनाति स त्वं जगद्गुरुरधोक्षज या: प्रविष्ट: ॥ २५ ॥
ថ្ងៃនេះ ព្រះអម្ចាស់អើយ ដោយព្រះองค์បានចូលមកក្នុងផ្ទះយើង ទីលំនៅយើងក្លាយជាមានសុភមង្គលយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះองค์ជារូបនៃទេវតា បិត្របុព្វបុរស សត្វលោក មនុស្ស និងទេវៈទាំងឡាយ; ទឹកលាងព្រះបាទរបស់ព្រះองค์បរិសុទ្ធបីលោក។ ឱ ព្រះអធោក្សជៈ ព្រះองค์ជាគ្រូនៃលោកទាំងមូល។
Verse 26
क: पण्डितस्त्वदपरं शरणं समीयाद् भक्तप्रियादृतगिर: सुहृद: कृतज्ञात् । सर्वान् ददाति सुहृदो भजतोऽभिकामा- नात्मानमप्युपचयापचयौ न यस्य ॥ २६ ॥
តើអ្នកប្រាជ្ញណានឹងស្វែងរកជម្រកក្រៅពីព្រះองค์? ព្រះองค์ជាទីស្រឡាញ់របស់ភក្ត, មានព្រះវាចាសច្ច, ជាមិត្តល្អ និងកតញ្ញូ។ ចំពោះអ្នកដែលបូជាព្រះองค์ដោយសេចក្តីស្និទ្ធស្នាល ព្រះองค์ប្រទានគ្រប់បំណង ប even ទាំងព្រះអង្គផ្ទាល់; ទោះយ៉ាងណា ព្រះองค์មិនកើនមិនថយ។
Verse 27
दिष्ट्या जनार्दन भवानिह न: प्रतीतो योगेश्वरैरपि दुरापगति: सुरेशै: । छिन्ध्याशु न: सुतकलत्रधनाप्तगेह- देहादिमोहरशनां भवदीयमायाम् ॥ २७ ॥
ដោយសំណាងដ៏មហិមា ឱ ជនារទនៈ ព្រះองค์បានបង្ហាញខ្លួនដល់យើងនៅទីនេះ; សូម្បីតែម្ចាស់យោគ និងទេវតាធំៗក៏ពិបាកសម្រេចគោលដៅនេះ។ សូមកាត់ឲ្យឆាប់ ខ្សែចងនៃមោហៈដែលយើងជាប់លាប់ចំពោះកូន ប្រពន្ធ ទ្រព្យ មិត្តមានឥទ្ធិពល ផ្ទះ និងរាងកាយ—ទាំងនេះគ្រាន់តែជាឥទ្ធិពលនៃមាយារបស់ព្រះองค์។
Verse 28
इत्यर्चित: संस्तुतश्च भक्तेन भगवान् हरि: । अक्रूरं सस्मितं प्राह गीर्भि: सम्मोहयन्निव ॥ २८ ॥
ដូច្នេះ ព្រះហរិ ដែលត្រូវបានភក្តបូជា និងសរសើរយ៉ាងពេញលេញ បានញញឹមហើយមានព្រះវាចាទៅកាន់អក្រೂರៈ ដូចជាកំពុងទាក់ទាញគាត់ដោយព្រះពាក្យ។
Verse 29
श्रीभगवानुवाच त्वं नो गुरु: पितृव्यश्च श्लाघ्यो बन्धुश्च नित्यदा । वयं तु रक्ष्या: पोष्याश्च अनुकम्प्या: प्रजा हि व: ॥ २९ ॥
ព្រះបរមេស្វរ មានព្រះវាចា៖ អ្នកជាគ្រូរបស់យើង ជាពូខាងឪពុក និងជាសាច់ញាតិដែលគួរសរសើរជានិច្ច។ យើងដូចជាកូនរបស់អ្នក—តែងតែពឹងផ្អែកលើការការពារ ការចិញ្ចឹម និងមេត្តាករុណារបស់អ្នក។
Verse 30
भवद्विधा महाभागा निषेव्या अर्हसत्तमा: । श्रेयस्कामैर्नृभिर्नित्यं देवा: स्वार्था न साधव: ॥ ३० ॥
ព្រះសន្តបុគ្គលដ៏មហាភាគដូចជាលោក គួរឲ្យបម្រើ និងគួរឲ្យគោរពបូជាខ្ពស់បំផុតសម្រាប់អ្នកប្រាថ្នាសេចក្តីល្អឧត្តម។ ទេវតាមានទំនោរយកប្រយោជន៍ខ្លួន តែសាធុ-ភក្តមិនដែលអាត្មានិយមទេ។
Verse 31
न ह्यम्मयानि तीर्थानि न देवा मृच्छिलामया: । ते पुनन्त्युरुकालेन दर्शनादेव साधव: ॥ ३१ ॥
មិនអាចបដិសេធបានថា មានទីធម៌ជាទីសក្ការៈដែលមានទន្លេបរិសុទ្ធ និងទេវតាបង្ហាញក្នុងរូបបូជាធ្វើពីដីនិងថ្ម។ ប៉ុន្តែវាសម្អាតចិត្តក្រោយពេលយូរ ខណៈសាធុសម្អាតបានត្រឹមតែឃើញ។
Verse 32
स भवान् सुहृदां वै न: श्रेयान् श्रेयश्चिकीर्षया । जिज्ञासार्थं पाण्डवानां गच्छस्व त्वं गजाह्वयम् ॥ ३२ ॥
លោកជាមិត្តល្អបំផុតរបស់ពួកយើង។ ដូច្នេះ សូមទៅកាន់ហស្តិនាបុរៈ ហើយក្នុងនាមជាអ្នកប្រាថ្នាល្អចំពោះពាន់ឌវៈ សូមស៊ើបសួរថាពួកគេរស់នៅយ៉ាងដូចម្តេច។
Verse 33
पितर्युपरते बाला: सह मात्रा सुदु:खिता: । आनीता: स्वपुरं राज्ञा वसन्त इति शुश्रुम ॥ ३३ ॥
យើងបានឮថា ពេលឪពុករបស់ពួកគេស្លាប់ទៅ ក្មេងៗពាន់ឌវៈត្រូវបាននាំមកជាមួយម្តាយដែលសោកសៅខ្លាំងទៅកាន់រាជធានីដោយព្រះមហាក្សត្រ ហើយឥឡូវពួកគេរស់នៅទីនោះ។
Verse 34
तेषु राजाम्बिकापुत्रो भ्रातृपुत्रेषु दीनधी: । समो न वर्तते नूनं दुष्पुत्रवशगोऽन्धदृक् ॥ ३४ ॥
ក្នុងរឿងរបស់ពួកគេ ធ្រឹតរាស្ត្រ ព្រះរាជបុត្រារបស់អំបិកា មានបញ្ញាខ្សោយ ហើយស្ថិតក្រោមអំណាចកូនប្រុសអាក្រក់របស់ខ្លួន; ដូច្នេះ ព្រះមហាក្សត្រដែលពិការភ្នែកមិនប្រព្រឹត្តយុត្តិធម៌ស្មើគ្នាចំពោះកូនប្រុសរបស់បងប្អូនទេ។
Verse 35
गच्छ जानीहि तद् वृत्तमधुना साध्वसाधु वा । विज्ञाय तद् विधास्यामो यथा शं सुहृदां भवेत् ॥ ३५ ॥
ចូរទៅមើលថា ធ្រតរាស្ត្រ ឥឡូវនេះប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវឬមិនត្រឹមត្រូវ។ ពេលដឹងហើយ យើងនឹងរៀបចំអ្វីៗតាមសមគួរ ដើម្បីសេចក្តីសុខសាន្តរបស់មិត្តស្និទ្ធជាទីស្រឡាញ់របស់យើង។
Verse 36
इत्यक्रूरं समादिश्य भगवान् हरिरीश्वर: । सङ्कर्षणोद्धवाभ्यां वै तत: स्वभवनं ययौ ॥ ३६ ॥
ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីព្រះភគវាន ហរិ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ឧត្តម បានបញ្ជាណែនាំអក្រૂરរួចហើយ ព្រះអង្គបានត្រឡប់ទៅកាន់លំនៅឋានរបស់ព្រះអង្គ ដោយមានព្រះសង្គកර්ෂណ និងឧទ្ធវ ជាអមដំណើរ។
Frequently Asked Questions
He goes to reciprocate with her prior service—her offering of ointment—and to settle an obligation created by her desire. The Bhāgavata presents this as divine reciprocation (bhakta-vātsalya) while emphasizing that proximity to Kṛṣṇa purifies: her lust-born distress is extinguished by contact with His lotus feet, illustrating that the Lord is the ultimate purifier even when He appears to act within social convention.
The chapter states that simply by smelling the fragrance of Kṛṣṇa’s lotus feet, the burning effects of Cupid in her body and senses are cleansed. The theological point is that viṣaya-driven kāma is not “validated” as a final goal; rather, when directed toward Kṛṣṇa, it is neutralized and elevated, relieving distress and implying movement toward śuddha-bhakti (purified devotion).
It frames a hierarchy of benedictions: Viṣṇu is difficult to approach, and worship that culminates in worldly enjoyment is called alpa-phala (insignificant result). In bhakti hermeneutics, this verse protects readers from misreading the Trivakrā episode as an endorsement of hedonism; it asserts that the highest fruit of worship is devotion and freedom, not temporary pleasure.
Akrūra is Kṛṣṇa’s relative and a prominent Yadu devotee. His reception—embrace, formal seating, foot-washing, gifts, and praise—models Vedic hospitality and arcana-like devotion, while his stuti functions as condensed Vedānta: Kṛṣṇa as the cause and substance of creation, controller of guṇas without entanglement, and the avatārī who restores the Vedic path.
To gather accurate intelligence about the Pāṇḍavas’ welfare after their father’s death and to assess whether Dhṛtarāṣṭra—said to be influenced by his sons—is treating them justly. This sets up the Bhāgavata’s movement from Mathurā’s stabilization to broader dharma-protection (poṣaṇa) through diplomacy and intervention on behalf of devotees.