Adhyaya 18
The Appearance of Vāmanadeva and His Arrival at Bali’s Sacrifice
បន្ទាប់ពីព្រះព្រហ្មសរសើរ និងទេវតាសូមការការពារ ព្រះអម្ចាស់អធិឧត្តមបានបង្ហាញពីពោះអទិទីជាព្រះវិṣṇុ ពន្លឺរុងរឿង មានបួនដៃ កាន់សង្ខៈ-ចក្រ-គទា-បដ្មា។ សញ្ញាមង្គលសកលកើតឡើងជាមួយពេលវេលាបរិសុទ្ធ (Śravaṇa-dvādaśī, Abhijit-muhūrta, Vijayā-dvādaśī) ហើយទេវតា ឥសី និងសត្វសេឡេស្ទ្យាល់អបអរសាទរ។ ព្រះអម្ចាស់យករូបជាព្រះព្រាហ្មចារីតឿ វាមនៈ ហើយទទួលសំស្ការៈ ដូចជា ឧបនយនៈ និងអំណោយពីទេវតា (ដណ្ឌៈ កមណ្ឌលុ អជិន មេកហ្លា រុទ្រាក្ស) ព្រមទាំងបង្កើតភ្លើងយជ្ញ—បង្ហាញថាព្រះអម្ចាស់គោរពទម្រង់ធម៌។ ព្រះវាមនៈឮអំពីអស្វមេធយជ្ញរបស់បាលីមហារាជ នៅភ្រឹគុកច្ឆៈលើទន្លេនರ್ಮទា ក៏ទៅទីនោះ បំភ្លឺសភាឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ ព្រះសង្ឃភ្រឹគុ និងបាលីក៏ក្រោកទទួល; បាលីលាងព្រះបាទបូជា ហើយអញ្ជើញព្រះអម្ចាស់សុំពរ—បើកផ្លូវទៅជំពូកបន្ទាប់ដែលការសុំ “ដីបីជំហាន” នឹងសាកល្បងទាន សច្ចៈ និងការសម្របខ្លួនចំពោះព្រះ។
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच इत्थं विरिञ्चस्तुतकर्मवीर्य: प्रादुर्बभूवामृतभूरदित्याम् । चतुर्भुज: शङ्खगदाब्जचक्र: पिशङ्गवासा नलिनायतेक्षण: ॥ १ ॥
ស្រីសុកទេវ គោស្វាមី បាននិយាយថា៖ បន្ទាប់ពីព្រះព្រហ្មបានសរសើរកិច្ចការ និងពលានុភាពរបស់ព្រះអម្ចាស់ដ៏ឧត្តមដូច្នេះហើយ ព្រះភគវានដែលជាអម្រឹត មិនស្ថិតក្រោមមរណភាពដូចសត្វលោកទេ បានប្រទានការបង្ហាញពីគភ៌របស់អទិតិ។ ព្រះអង្គមានដៃបួន កាន់សង្ខៈ គទា ផ្កាឈូក និងចក្រ ពាក់ព្រះវស្ត្រពណ៌លឿង ហើយព្រះនេត្រដូចក្រដាសផ្កាឈូកកំពុងរីក។
Verse 2
श्यामावदातो झषराजकुण्डल- त्विषोल्लसच्छ्रीवदनाम्बुज: पुमान् । श्रीवत्सवक्षा बलयाङ्गदोल्लस- त्किरीटकाञ्चीगुणचारुनूपुर: ॥ २ ॥
ព្រះវរកាយរបស់ព្រះភគវានមានពណ៌ស្យាម ហើយបរិសុទ្ធ មិនជាប់មោហៈឬស្រវឹងណាមួយ។ ព្រះមុខដូចផ្កាឈូករីក ស្រស់ស្អាតដោយពន្លឺក្រវិលដូចស្តេចត្រី; លើទ្រូងមានសញ្ញា «ស្រីវត្ស»។ មានកងដៃនៅកដៃ អង្គដនៅដៃលើ មកុដលើក្បាល ខ្សែក្រវាត់នៅចង្កេះ ខ្សែសក្ការៈ (យជ្ញោបវីត) លើទ្រូង និងកណ្តឹងជើងលម្អជើងដូចផ្កាឈូក។
Verse 3
मधुव्रतव्रातविघुष्टया स्वया विराजित: श्रीवनमालया हरि: । प्रजापतेर्वेश्मतम: स्वरोचिषा विनाशयन् कण्ठनिविष्टकौस्तुभ: ॥ ३ ॥
ព្រះហរិរុងរឿងដោយស្រីវនមាលាលម្អលើទ្រូង; ដោយក្លិនក្រអូបខ្លាំងនៃផ្កា ក្រុមឃ្មុំជាច្រើនបានហ៊ុំហ៊ាមតាមធម្មជាតិចូលមករកទឹកឃ្មុំ។ ពេលព្រះអង្គប្រទានការបង្ហាញដោយពាក់គ្រាប់ពេជ្រកៅស្តុភៈនៅក ពន្លឺរបស់ព្រះអង្គបានបំបាត់ភាពងងឹតនៅក្នុងគេហដ្ឋានរបស់ព្រះប្រជាបតិ កശ്യប។
Verse 4
दिश: प्रसेदु: सलिलाशयास्तदा प्रजा: प्रहृष्टा ऋतवो गुणान्विता: । द्यौरन्तरीक्षं क्षितिरग्निजिह्वा गावो द्विजा: सञ्जहृषुर्नगाश्च ॥ ४ ॥
នៅពេលនោះ ទិសទាំងអស់បានស្ងប់សុខ; ទន្លេ សមុទ្រ និងអាងទឹកទាំងឡាយក៏រីករាយ ហើយប្រជាជនក៏សប្បាយចិត្ត។ រដូវនានាបង្ហាញគុណលក្ខណៈរបស់ខ្លួន។ សត្វនៅស្ថានសួគ៌ អវកាស និងលើផែនដីសុទ្ធតែអបអរសាទរ; ទេវតា គោ ព្រាហ្មណ៍ និងភ្នំទាំងឡាយពេញដោយអានಂದ។
Verse 5
श्रोणायां श्रवणद्वादश्यां मुहूर्तेऽभिजिति प्रभु: । सर्वे नक्षत्रताराद्याश्चक्रुस्तज्जन्म दक्षिणम् ॥ ५ ॥
នៅថ្ងៃ ស្រាវណ-ទ្វាទសី ពេលព្រះចន្ទស្ថិតក្នុងនក្ខត្រ ស្រាវណ និងនៅវេលាមង្គល អភិជិត ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញព្រះអង្គក្នុងសកលលោកនេះ។ ដោយចាត់ទុកការបង្ហាញព្រះអង្គថាមហាមង្គល ផ្កាយ និងភពទាំងឡាយ ចាប់ពីព្រះអាទិត្យដល់សៅរ៍ បានធ្វើទានយ៉ាងសប្បុរស។
Verse 6
द्वादश्यां सवितातिष्ठन्मध्यन्दिनगतो नृप । विजयानाम सा प्रोक्ता यस्यां जन्म विदुर्हरे: ॥ ६ ॥
ឱ ព្រះមហាក្សត្រ នៅថ្ងៃទ្វាទសីដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញព្រះអង្គ ព្រះអាទិត្យស្ថិតនៅកណ្ដាលមេឃពេលថ្ងៃត្រង់—ដូចដែលបណ្ឌិតទាំងឡាយដឹង។ ទ្វាទសីនោះហៅថា ‘វិជយា’។
Verse 7
शङ्खदुन्दुभयो नेदुर्मृदङ्गपणवानका: । चित्रवादित्रतूर्याणां निर्घोषस्तुमुलोऽभवत् ॥ ७ ॥
ស័ង្ខ និងស្គរដុន្ទុភីបានលាន់ឮ; ម្រឹទង្គ បណវ និងអានក បានបន្លឺរួមគ្នា។ សំឡេងឧបករណ៍តន្ត្រី និងតូរ្យនានា ក្លាយជាសូរស័ព្ទដ៏កក្រើកខ្លាំង។
Verse 8
प्रीताश्चाप्सरसोऽनृत्यन्गन्धर्वप्रवरा जगु: । तुष्टुवुर्मुनयो देवा मनव: पितरोऽग्नय: ॥ ८ ॥
ដោយពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង អប្សរាបានរាំ; គន្ធរវៈដ៏ប្រសើរបានច្រៀងបទសូត្រ។ មហាមុនី ទេវតា មនុ ពិត្រ និងទេវតាភ្លើងទាំងឡាយ បានសូត្រសរសើរ ដើម្បីឲ្យព្រះអម្ចាស់ពេញព្រះហឫទ័យ។
Verse 9
सिद्धविद्याधरगणा: सकिम्पुरुषकिन्नरा: । चारणा यक्षरक्षांसि सुपर्णा भुजगोत्तमा: ॥ ९ ॥ गायन्तोऽतिप्रशंसन्तो नृत्यन्तो विबुधानुगा: । अदित्या आश्रमपदं कुसुमै: समवाकिरन् ॥ १० ॥
ពួកសិទ្ធៈ វិទ្យាធរ កិម្បុរុស កិន្នរ ចារណ យក្ស រាក្សស សុបර්ណ និងនាគដ៏ប្រសើរ ព្រមទាំងអ្នកតាមដានទេវតា ទាំងអស់បានបាច់ផ្កាលើអាស្រមរបស់អទិតិ។ ពួកគេច្រៀងសរសើរព្រះអម្ចាស់ សរសើរខ្លាំងៗ ហើយរាំ ដល់ថ្នាក់គ្របដណ្តប់ផ្ទះទាំងមូលដោយផ្កា។
Verse 10
सिद्धविद्याधरगणा: सकिम्पुरुषकिन्नरा: । चारणा यक्षरक्षांसि सुपर्णा भुजगोत्तमा: ॥ ९ ॥ गायन्तोऽतिप्रशंसन्तो नृत्यन्तो विबुधानुगा: । अदित्या आश्रमपदं कुसुमै: समवाकिरन् ॥ १० ॥
ពួកសិទ្ធៈ វិទ្យាធរ កិម្បុរុស កិន្នរ ចារណ យក្ស រាក្សស សុបර්ណ និងនាគដ៏ប្រសើរ ព្រមទាំងអ្នកតាមដានទេវតា ទាំងអស់បានបាច់ផ្កាលើអាស្រមរបស់អទិតិ។ ពួកគេច្រៀងសរសើរព្រះអម្ចាស់ សរសើរខ្លាំងៗ ហើយរាំ ដល់ថ្នាក់គ្របដណ្តប់ផ្ទះទាំងមូលដោយផ្កា។
Verse 11
दृष्ट्वादितिस्तं निजगर्भसम्भवं परं पुमांसं मुदमाप विस्मिता । गृहीतदेहं निजयोगमायया प्रजापतिश्चाह जयेति विस्मित: ॥ ११ ॥
ពេលអទិតិបានឃើញព្រះបុគ្គលដ៏អធិឧត្តម ដែលបានប្រសូត្រចេញពីផ្ទៃពោះរបស់នាងផ្ទាល់ ហើយទ្រង់ទទួលយករាងកាយទេវភាពដោយយោគមាយារបស់ទ្រង់ នាងក៏ភ្ញាក់ផ្អើល និងរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ឃើញទារកនោះ ព្រហ្មបិតា កശ്യប ក៏អំពាវនាវដោយសេចក្តីឆ្នាំងចិត្តថា “ជ័យ! ជ័យ!”
Verse 12
यत् तद् वपुर्भाति विभूषणायुधै- रव्यक्तचिद्वयक्तमधारयद्धरि: । बभूव तेनैव स वामनो वटु: सम्पश्यतोर्दिव्यगतिर्यथा नट: ॥ १२ ॥
ព្រះអម្ចាស់បានប្រសូត្របង្ហាញក្នុងរូបដើមរបស់ទ្រង់ ដ៏ភ្លឺរលោងដោយគ្រឿងអលង្ការ និងអាវុធនៅក្នុងព្រះហស្ត។ ទោះបីរូបអនន្តនេះជាទូទៅមិនឃើញក្នុងលោកវត្ថុ ក៏ហរិបានបង្ហាញវា។ បន្ទាប់មក នៅចំពោះមុខឪពុកម្តាយ ទ្រង់បានទទួលរូបវាមនៈ—ព្រះព្រាហ្មណ៍កូនក្មេងជាព្រហ្មចារី—ដូចតារាសម្តែងលើឆាក។
Verse 13
तं वटुं वामनं दृष्ट्वा मोदमाना महर्षय: । कर्माणि कारयामासु: पुरस्कृत्य प्रजापतिम् ॥ १३ ॥
ពេលមហាឥសីទាំងឡាយបានឃើញព្រះអម្ចាស់ក្នុងរូបវាមនៈ ជាវតុព្រហ្មចារី ពួកគេរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេបានដាក់ព្រហ្មបិតា កശ്യប ជាប្រធាន ហើយអនុវត្តពិធីវេដៈទាំងអស់ ដូចជា ពិធីកំណើត ជាដើម ដោយត្រឹមត្រូវតាមវិធី។
Verse 14
तस्योपनीयमानस्य सावित्रीं सविताब्रवीत् । बृहस्पतिर्ब्रह्मसूत्रं मेखलां कश्यपोऽददात् ॥ १४ ॥
នៅពេលពិធីឧបនយនៈរបស់ព្រះវាមនទេវៈ ព្រះសូរិយទេវបានបញ្ចេញមន្ត្រ សាវិត្រី-គាយត្រី ដោយព្រះអង្គផ្ទាល់។ ព្រះព្រហស្បតិ៍បានប្រគេនខ្សែសក្ការៈ និងឥសីកശ്യបបានប្រគេនខ្សែក្រវាត់មេខលា។
Verse 15
ददौ कृष्णाजिनं भूमिर्दण्डं सोमो वनस्पति: । कौपीनाच्छादनं माता द्यौश्छत्रं जगत: पते: ॥ १५ ॥
ព្រះមាតាផែនដីបានប្រគេនស្បែកក្តាន់ (ក្រឹṣṇājina) និងព្រះចន្ទទេវៈ អធិបតីនៃរុក្ខជាតិ បានប្រគេនដំបងព្រហ្មចារី (brahma-daṇḍa)។ មាតា អទិតិ បានប្រគេនក្រណាត់កៅពីណៈ ហើយទេវតានៃមេឃបានប្រគេនឆ័ត្រដល់ព្រះអម្ចាស់នៃលោក។
Verse 16
कमण्डलुं वेदगर्भ: कुशान्सप्तर्षयो ददु: । अक्षमालां महाराज सरस्वत्यव्ययात्मन: ॥ १६ ॥
ឱ មហារាជ! ព្រះព្រហ្មា អ្នកមានវេទនៅក្នុង (Veda-garbha) បានប្រគេនកមណ្ឌលុ (ប៉ាន់ទឹក) ដល់ព្រះអម្ចាស់អស្ចារ្យអមតៈ។ ឥសីទាំងប្រាំពីរ បានប្រគេនស្មៅកុសៈ ហើយមាតា សរស្វតី បានប្រគេនអក្សមាលា ជាខ្សែគ្រាប់រុទ្រាក្ស។
Verse 17
तस्मा इत्युपनीताय यक्षराट् पात्रिकामदात् । भिक्षां भगवती साक्षादुमादादम्बिका सती ॥ १७ ॥
ក្រោយពេលទទួលខ្សែសក្ការៈហើយ គុវេរ រាជានៃយក្សៈ បានប្រគេនបាត្រសម្រាប់សុំទាន។ បន្ទាប់មក ព្រះមាតា ភគវតី អុមា—អំបិកា សតី—បានប្រទានទានដំបូងដោយព្រះអង្គផ្ទាល់។
Verse 18
स ब्रह्मवर्चसेनैवं सभां सम्भावितो वटु: । ब्रह्मर्षिगणसञ्जुष्टामत्यरोचत मारिष: ॥ १८ ॥
ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីត្រូវបានស្វាគមន៍ និងគោរពដោយគ្រប់គ្នា ព្រះវាមនទេវៈក្នុងរូបវតុ—ជាប្រសើរបំផុតក្នុងព្រហ្មចារី—បានបញ្ចេញពន្លឺព្រហ្មវរចស។ ក្នុងសភាដែលពោរពេញដោយព្រះព្រាហ្មណ៍ឥសីធំៗ ព្រះអង្គបានលើសគេដោយសោភ័ណភាព។
Verse 19
समिद्धमाहितं वह्निं कृत्वा परिसमूहनम् । परिस्तीर्य समभ्यर्च्य समिद्भिरजुहोद् द्विज: ॥ १९ ॥
ព្រះស្រីវាមនទេវៈបានបង្កើតភ្លើងយញ្ញា រៀបចំទីធ្លាយញ្ញាឲ្យស្អាត ប铺រៀបបូជា សក្ការៈតាមវិធី ហើយធ្វើហោមដោយឈើសមិធា។
Verse 20
श्रुत्वाश्वमेधैर्यजमानमूर्जितं बलिं भृगूणामुपकल्पितैस्तत: । जगाम तत्राखिलसारसम्भृतो भारेण गां सन्नमयन्पदे पदे ॥ २० ॥
ព្រះអម្ចាស់បានឮថា ព្រះបាលីមហារាជកំពុងប្រតិបត្តិយញ្ញាអស្វមេធដ៏ខ្លាំងក្រោមការគាំទ្ររបស់ព្រះព្រាហ្មណ៍វង្សភ្រឹគុ ដូច្នេះព្រះអម្ចាស់ដ៏ពេញលេញគ្រប់ប្រការបានទៅទីនោះដើម្បីប្រទានមេត្តា; រាល់ជំហានដោយទម្ងន់ព្រះអង្គធ្វើឲ្យផែនដីទ្រេតចុះ។
Verse 21
तं नर्मदायास्तट उत्तरे बले- र्य ऋत्विजस्ते भृगुकच्छसंज्ञके । प्रवर्तयन्तो भृगव: क्रतूत्तमं व्यचक्षतारादुदितं यथा रविम् ॥ २१ ॥
នៅឆ្នេរខាងជើងនៃទន្លេនർമដា ក្នុងវាលយញ្ញាដែលហៅថា «ភ្រឹគុកច្ឆ» ដែលព្រះព្រាហ្មណ៍វង្សភ្រឹគុកំពុងដឹកនាំក្រតុដ៏ប្រសើរ ពួកគេបានឃើញព្រះវាមនទេវៈដូចព្រះអាទិត្យកំពុងរះនៅជិតៗ។
Verse 22
ते ऋत्विजो यजमान: सदस्या हतत्विषो वामनतेजसा नृप । सूर्य: किलायात्युत वा विभावसु: सनत्कुमारोऽथ दिदृक्षया क्रतो: ॥ २२ ॥
ឱ ព្រះរាជា ដោយពន្លឺតេជៈដ៏ភ្លឺចែងចាំងរបស់ព្រះវាមនទេវៈ ព្រះព្រាហ្មណ៍អ្នកធ្វើពិធី ព្រះបាលីជាយជមាន និងសមាជិកសភាទាំងអស់ដូចជាបាត់បង់ពន្លឺរបស់ខ្លួន។ ពួកគេបានសួរគ្នា៖ «តើនេះជាព្រះសូរ្យទេវ? ឬព្រះអគ្គនីទេវ? ឬសនត្កុមារ មកមើលយញ្ញា?»
Verse 23
इत्थं सशिष्येषु भृगुष्वनेकधा वितर्क्यमाणो भगवान्स वामन: । छत्रं सदण्डं सजलं कमण्डलुं विवेश बिभ्रद्धयमेधवाटम् ॥ २३ ॥
ខណៈដែលព្រះព្រាហ្មណ៍វង្សភ្រឹគុ និងសិស្សរបស់ពួកគេកំពុងជជែកវែកញែកជាច្រើនរបៀប ព្រះភគវានវាមនទេវៈបានកាន់ឆ័ត្រ ដំបង និងកមណ្ឌលុដែលពេញទឹក ហើយចូលទៅក្នុងវាលពិធីអស្វមេធ។
Verse 24
मौञ्ज्या मेखलया वीतमुपवीताजिनोत्तरम् । जटिलं वामनं विप्रं मायामाणवकं हरिम् ॥ २४ ॥ प्रविष्टं वीक्ष्य भृगव: सशिष्यास्ते सहाग्निभि: । प्रत्यगृह्णन्समुत्थाय सङ्क्षिप्तास्तस्य तेजसा ॥ २५ ॥
ព្រះវាមនទេវៈ ទ្រង់បង្ហាញជាកុមារព្រាហ្មណ៍ ពាក់ខ្សែក្រវាត់ស្មៅមោញជី ពាក់ខ្សែយជ្ញោបវីត គ្របស្បែកក្តាន់ និងសក់ជតា ហើយចូលទៅកាន់មណ្ឌលយជ្ញៈ។ ពន្លឺដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គធ្វើឲ្យពន្លឺរបស់បូជាចារ្យ និងសិស្សទាំងឡាយស្រកចុះ ដូច្នេះពួកគេបានក្រោកឡើង ក្រាបបង្គំ និងទទួលស្វាគមន៍តាមពិធី។
Verse 25
मौञ्ज्या मेखलया वीतमुपवीताजिनोत्तरम् । जटिलं वामनं विप्रं मायामाणवकं हरिम् ॥ २४ ॥ प्रविष्टं वीक्ष्य भृगव: सशिष्यास्ते सहाग्निभि: । प्रत्यगृह्णन्समुत्थाय सङ्क्षिप्तास्तस्य तेजसा ॥ २५ ॥
ពេលឃើញព្រះបរមេស្វរ ចូលមកក្នុងមណ្ឌលយជ្ញៈ ព្រះសង្ឃព្រាហ្មណ៍សាយភೃគុ ជាមួយសិស្ស និងភ្លើងបូជាបានក្រោកឡើង។ ដោយសារតែតេជៈរបស់ព្រះអង្គ ពួកគេបានស្រកចុះ ហើយក្រាបបង្គំទទួលស្វាគមន៍តាមពិធី។
Verse 26
यजमान: प्रमुदितो दर्शनीयं मनोरमम् । रूपानुरूपावयवं तस्मा आसनमाहरत् ॥ २६ ॥
ពេលឃើញព្រះវាមនទេវៈ ដែលគួរឲ្យទស្សនា ស្រស់ស្អាត និងមានអវយវៈសមស្របគ្រប់ផ្នែក បលីមហារាជ ជាយជមានៈ មានសេចក្តីរីករាយខ្លាំង ហើយអញ្ជើញអាសនៈជូនដោយចិត្តពេញចិត្ត។
Verse 27
स्वागतेनाभिनन्द्याथ पादौ भगवतो बलि: । अवनिज्यार्चयामास मुक्तसङ्गमनोरमम् ॥ २७ ॥
បន្ទាប់ពីទទួលស្វាគមន៍ព្រះបរមេស្វរ ដោយសមគួរ—ព្រះអង្គដែលស្រស់ស្អាតជានិច្ចសម្រាប់អ្នកបានរួចផុត—បលីមហារាជបានបូជាព្រះអង្គដោយលាងព្រះបាទដូចផ្កាឈូក។
Verse 28
तत्पादशौचं जनकल्मषापहं स धर्मविन्मूर्ध्न्यदधात् सुमङ्गलम् । यद् देवदेवो गिरिशश्चन्द्रमौलि- र्दधार मूर्ध्ना परया च भक्त्या ॥ २८ ॥
ទឹកដែលលាងព្រះបាទរបស់ព្រះអង្គ គឺបំបាត់កល្មសរបស់មនុស្ស និងជាមង្គលដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ បលីមហារាជ ដែលដឹងធម៌ បានដាក់ទឹកនោះលើក្បាលរបស់ខ្លួន ព្រោះទេវទេវៈ គិរីសៈ ព្រះសិវៈអ្នកពាក់ព្រះចន្ទលើលលាដ៍ ក៏ទទួលទឹកគង្គាដែលហូរចេញពីម្រាមជើងព្រះវិษ្ណុ ដោយភក្តិដ៏លើសលប់ លើក្បាលដែរ។
Verse 29
श्रीबलिरुवाच स्वागतं ते नमस्तुभ्यं ब्रह्मन्किं करवाम ते । ब्रह्मर्षीणां तप: साक्षान्मन्ये त्वार्य वपुर्धरम् ॥ २९ ॥
ពលិមហារាជ បានទូលទៅកាន់ព្រះវាមនទេពថា៖ ឱព្រាហ្មណ៍ យើងសូមស្វាគមន៍ និងក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះអ្នក។ តើយើងអាចធ្វើអ្វីជូនអ្នកបាន? យើងចាត់ទុកអ្នកជាតំណាងនៃការបាំពេញតបៈរបស់ពួកព្រហ្មឫសី។
Verse 30
अद्य न: पितरस्तृप्ता अद्य न: पावितं कुलम् । अद्य स्विष्ट: क्रतुरयं यद् भवानागतो गृहान् ॥ ३० ॥
បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ដោយសារព្រះអង្គបានយាងមកដល់គេហដ្ឋានរបស់យើង ជីដូនជីតារបស់យើងទាំងអស់បានពេញចិត្ត វង្សត្រកូលរបស់យើងត្រូវបានបន្សុទ្ធ ហើយពិธีបូជានេះបានពេញលេញបរិបូរណ៍ដោយសារវត្តមានរបស់ព្រះអង្គ។
Verse 31
अद्याग्नयो मे सुहुता यथाविधि द्विजात्मज त्वच्चरणावनेजनै: । हतांहसो वार्भिरियं च भूरहो तथा पुनीता तनुभि: पदैस्तव ॥ ३१ ॥
ឱបុត្រនៃព្រាហ្មណ៍ ថ្ងៃនេះភ្លើងនៃពិធីបូជាកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅស្របតាមគម្ពីរ ហើយខ្ញុំត្រូវបានរំដោះចេញពីបាបកម្មទាំងឡាយដោយទឹកដែលបានលាងព្រះបាទារបស់អ្នក។ ឱព្រះអម្ចាស់ ដោយការប៉ះនៃព្រះបាទាដ៏តូចរបស់អ្នក ផែនដីទាំងមូលត្រូវបានបន្សុទ្ធ។
Verse 32
यद् वटो वाञ्छसि तत्प्रतीच्छ मे त्वामर्थिनं विप्रसुतानुतर्कये । गां काञ्चनं गुणवद् धाम मृष्टं तथान्नपेयमुत वा विप्रकन्याम् । ग्रामान् समृद्धांस्तुरगान् गजान् वा रथांस्तथार्हत्तम सम्प्रतीच्छ ॥ ३२ ॥
ឱបុត្រនៃព្រាហ្មណ៍ អ្វីដែលអ្នកប្រាថ្នា អ្នកអាចយកពីយើងបាន។ អ្នកអាចយកគោ មាស ផ្ទះដ៏ល្អ អាហារឆ្ងាញ់ ធីតាព្រាហ្មណ៍ ភូមិដ៏សម្បូររុងរឿង សេះ ដំរី ឬរាជរថ ឬអ្វីក៏បានដែលអ្នកចង់បាន។
Frequently Asked Questions
The text anchors the avatāra in sacred time to show that divine descent is not random but dharma-structured: tithi (dvadāśī), nakṣatra (Śravaṇa), and muhūrta (Abhijit) collectively signify auspicious alignment. The calendrical precision also reinforces Īśānukathā by portraying the cosmos itself—planets, seasons, and beings—responding harmoniously to the Lord’s manifestation.
Vāmana’s saṁskāras are līlā: the Lord, though aja (unborn) and pūrṇa (complete), adopts the social-religious form of a brāhmaṇa student to teach by example. By honoring dharma’s institutions (upanayana, yajña etiquette, brahmacarya symbols), He demonstrates that spiritual authority is compatible with humility and that dharma’s outer forms should culminate in devotion and surrender to the Supreme.
The celebration is pan-cosmic: devas, sages (ṛṣis), Manus, Pitās, fire-gods, Gandharvas, Apsarās, Siddhas, Vidyādharas, Kinnaras, Yakṣas, and others. Their collective worship signals that the avatāra serves universal welfare, not a sectarian interest—an expression of Poṣaṇa and the restoration of dharmic balance.
It highlights bhakti embedded in royal dharma: Bali recognizes the sanctity of Viṣṇu’s pāda-tīrtha, recalling that even Śiva bears Gaṅgā from Viṣṇu’s toe. The act foreshadows Bali’s deeper offering—moving from ceremonial hospitality to existential surrender—central to the theological arc of the Vāmana–Bali narrative.